Әсер ету механизмі
Золедрон қышқылы құрамында азот бар бисфосфонаттар класына жатады және негізінен, сүйекке әсер етеді. Бұл остеокласттармен байланысты сүйек тінінің резорбция тежегіші болып табылады.
Фармакодинамикалық әсерлері
Бисфосфонаттардың сүйекке селективті әсері олардың минералданған сүйек тініне жоғары аффиндікке негізделеді.
Остеокласттағы золедрон қышқылының негізгі молекулалық нысаны фарнезилпирофосфатсинтетаза (ФПС) ферменті болып табылады.
Препараттың ұзақ әсер ету кезеңі ФПС белсенді орталығына жоғары аффинитетпен және минералданған сүйек тініне айқын ұқсастықпен анықталады.
Акласта препаратын қолдану аясында сүйек алмасу көрсеткіштерінің жоғары постменопаузалы мәндерден ең аз рауалы деңгейге дейін тез төмендеуі байқалады (сүйекті резорбция көрсеткіштері үшін 7 күнге қарай және сүйекті қалыптастыру көрсеткіштері үшін 12 аптаға қарай) Кейіннен сүйек алмасуының көрсеткіштері пременопаузалы мәндер шегінде тұрақтанады.
Сүйек тінінің метаболизм маркерлерінің прогрессивті азаюының жыл сайынғы қайталанған дозалары кезінде байқалған жоқ.
Клиникалық тиімділік және қауіпсіздік
Остеопорозды емдеудің клиникалық тиімділігі (СБЗ)
Қатарынан 3 жыл бойына жылына бір рет 5 мг Акласта препаратының тиімділігі мен қауіпсіздігі менопаузадан кейін кезеңдегі әйелдерде (65-89 жастағы 7.736 әйелде) немесе ортан жіліктің мойын сүйегінің минералдық тығыздығының (СМТ) Т-көрсеткіші ≤ –1,5 болатын және кем дегенде, омыртқа жотасы омыртқасының екі жеңіл немесе бір орташа сынуы бар әйелдерде; немесе омыртқасының сыну белгілері жоқ немесе бар болуымен ортан жілік мойнының СМТ Т-көрсеткіші ≤ –2,5 болатын әйелдерде көрінген болатын. Пациенттердің 85%-ы бұрын бисфосфонаттармен ем қабылдамаған. Омыртқалық сынулардың пайда болу жиілігі бойынша бағаланған әйелдер остеопороздың қатарлас емін алмаған, ол ортан жілік және барлық клиникалық сынуларды бағалау бойынша зерттеулерге қатысқан әйелдерге рұқсат етілген. Остеопороздың ілеспелі емі: кальцитонинді, ралоксифенді, тамоксифенді, гормон-алмастырушы емін, тиболонды қамтыған; бірақ басқа бисфосфонаттарды қамтымады. Барлық әйелдер 1000-нан 1500 мг-ға дейін элементтік кальцийді және тәулігіне 400-ден 1200 ХБ-ге дейін D дәруменін алды.
Омыртқаның морфометриялы сынуына әсері
Акласта препараты үш жыл ішінде және емдеуден кейін бір жылдан соң бір немесе бірнеше жаңа омыртқа сынығының пайда болу жиілігін едәуір азайтты (2-кестені қараңыз).
2-кесте 12, 24 және 36 айдағы омыртқалық сынулар әсеріне қысқаша шолу
Нәтиже — Акласта (%) — Плацебо (%) — Сынулардың пайда болу жиілігінің абсолютті төмендеуі % (СА) — Сынулардың пайда болу жиілігінің салыстырмалы төмендеуі % (СА)
Кем дегенде бір жаңа омыртқалық сыну (0-1 жыл) — 1,5 — 3,7 — 2,2 (1,4; 3,1) — 60 (43,72)**
Кем дегенде бір жаңа омыртқалық сынық (0-2 жыл) — 2,2 — 7,7 — 5,5 (4,4; 6,6) — 71 (62,78)**
Кем дегенде бір жаңа омыртқалық сынық (0-3 жыл) — 3,3 — 10,9 — 7,6 (6,3; 9,0) — 70 (62,76)**
** р < 0,0001
Акласта препаратымен ем қабылдаған 75 және одан жоғары жастағы пациенттер плацебо (p <0,0001) алған пациенттермен салыстырғанда омыртқалық сынулар қаупінің 60% - ға төмендегенін көрсетті.
Ортан жілік мойынының сынуына әсер ету
3 жыл ішінде Акласта препараты ортан жілік мойынының сыну қаупін 41% - ға (95% СА, 17% - дан 58% - ға дейін) азайтуға алып келетін тиісті әсерді көрсетті. Ортан жілік мойынының сыну жиілігі плацебо алған пациенттер үшін 2,49% салыстырғанда, Акласта препаратымен ем қабылдаған пациенттер үшін 1,44%-ды құрады. Қауіптің төмендеуі бұрын бисфосфонаттармен ем қабылдамаған пациенттерде 51%-ды және остеопорозға қатарлас ем алу мүмкіндігі бар пациенттерде 42%-ды құрады.
Барлық клиникалық сынуларға әсері
Барлық клиникалық сынулар рентгенографиялық және/немесе клиникалық деректермен расталды. Нәтижелерге қысқаша шолу 3-кестеде берілген.
3-кесте Салыстыру топтарында 3 жыл бойы негізгі клиникалық сынулардың туындау жиілігі
Нәтиже — Құбылыстардың жиілігі (%) препаратты қолданған кезде Акласта (N=3875) — Плацебо қолданған кезде құбылыстардың жиілігі (%) (N=3861) — Сынулар құбылысы жиілігінің абсолютті төмендеуі % (СА) — Сынулардың пайда болу жиілігінің салыстырмалы төмендеу қаупі %
Кез келген клиникалық сыну (1) — 8,4 — 12,8 — 4,4 (3,0; 5,8) — 33 (23, 42)**
Клиникалық омыртқалық сыну (2) — 0,5 — 2,6 — 2,1 (1,5; 2,7) — 77 (63, 86)**
Омыртқалық емес сыну (1) — 8,0 — 10,7 — 2,7 (1,4; 4,0) — (13; 36)*
*p-мәні <0,001, **p-мәні <0,0001 Қол саусағын, аяқ башпайын және бет сынуларын қоспағанда Кеуде бөлімі мен бел-сегізкөз бөлімінің клиникалық омыртқалық сынуларын қоса алғанда
Сүйектің минералдық тығыздығына (СМТ) әсері
Акласта препараты барлық уақытша нүктелерде (6, 12, 24 және 36 ай) плацебомен салыстырғанда бел-сегізкөз омыртқасында, ортан жілік буынында және білек сүйегінің дистальді бөлімінде СМТ-ны едәуір арттырды. 3 жыл бойы Акласта препаратымен емдеу бел-сегізкөз омыртқа бөлігінде СМТ-ның 6,7% - ға, жамбас буынында 6,0% - ға, ортан жілік мойынында 5,1% - ға, сәуле сүйегінің дисталды бөлімінде плацебомен салыстырғанда 3,2% - ға ұлғаюына әкелді.
Сүйек гистологиясы
Сүйектердің биопсиясы жыл сайынғы үшінші дозадан кейін 1 жылдан кейін менопаузадан кейінгі кезеңде остеопорозы бар, Акласта препаратымен ем қабылдаған (N=82) немесе плацебо алған (N=70) 152 пациентте мықын сүйегі жотасынан алынған. Гистоморфометриялық талдау сүйек тінінің метаболизмінің 63% - ға төмендегенін көрсетті. Акласта препаратымен ем қабылдаған пациенттерде остеомаляция, сүйек миының фиброзы немесе жетілмеген сүйек тінінің қалыптасуы анықталған жоқ. Тетрациклин белгісі Акласта препаратын қолданған пациенттерден алынған 82 биопсияның біреуінен басқа барлығында анықталды. Компьютерлік микротомографияны талдау (μКТ) плацебомен салыстырғанда, Акласта препаратын қолдана отырып, ем қабылдаған пациенттерде сүйектің трабекулярлық затының ұлғайған көлемін және сүйектің трабекулярлық затының құрылымын сақтауды көрсетті.
Сүйек тіні метаболизмінің маркерлері
Қан сарысуындағы сүйек-спецификалық сілтілі фосфатаза (сСФ), I типті коллагеннің N-терминалдық пропептиді (P1NP) және сарысудың бета-C-телопептидтері (b-CTx) зерттеу барысында белгілі бір уақыт кезеңінде 517-ден 1246 пациентке дейінгі аралықта кіші топтарда бағаланды. Жыл сайынғы 5 мг Акласта препаратымен емдеу 12 айдағы бастапқы деңгейге қатысты сСФ деңгейін 30% - ға айтарлықтай азайтты, ол 36 айдағы бастапқы деңгейден 28% - ға төмен деңгейде сақталған. P1NP 12 айдағы бастапқы деңгейден 61% - ға төмен болды және 36 айдағы бастапқы деңгейден 52% - ға төмен деңгейде сақталды. B-CTx 12-дегі бастапқы деңгейден 61% - ға төмен болды және 36 айдағы бастапқы деңгейден 55% - ға төмен болды.
Жыл соңында бүкіл уақыт кезеңінде сүйек метаболизмінің маркерлері менопаузаға дейінгі аралықта болды. Қайталама дозалар сүйек тіні метаболизмінің маркерлерін одан әрі азайтуға әкелмеген.
Өсу әрекеті
Остеопороз бойынша үш жылдық зерттеуде тұрған жағдайдағы өсу жыл сайын бой өлшегіштің көмегімен өлшенді. Акласта препараты қолданылған топта өсу жоғалуы плацебо тобына (95% СА: 1,6 мм, 3,5 мм) қарағанда шамамен 2,5 мм-ге аз болды [p <0,0001].
Еңбекке жарамсыздық күндері
Акласта препараты шектеулі белсенділік күндері мен арқаның ауыруымен байланысты төсек тартып жатқан күндерінің орташа көрсеткішін плацебомен салыстырғанда тиісінше 17,9 күнге және 11,3 күнге айтарлықтай азайтты және плацебомен салыстырғанда (барлығы p <0,01) 2,9 күнге және 0,5 күнге, сыну себебі бойынша төсек тартып жату күндерінің орташа көрсеткішін едәуір азайтты.
Жақында ортан жілік мойынының сынуынан (ҚСЖ) кейін сыну қаупі жоғары пациенттерде остеопорозды емдеудегі клиникалық тиімділік.
Омыртқалық, омыртқалық емес және ортан жілік мойынының сынуларын қоса алғанда, клиникалық сынулардың туындау жиілігі жақын арада (90 күн ішінде) ортан жілік мойынының төмен жарақаттылығын алған, орта есеппен, 2 жыл зерттеу емі (Акласта) барысында байқап отырған, 50-95 жастағы 2127 ерлер мен әйелдерде (орташа жасы 74,5 жыл) бағаланған. Пациенттердің шамамен 42%-да ортан жілік мойынының Т-көрсеткіші 2,5-тен аз және шамамен 45%-да ортан жілік мойынының Т-көрсеткіші 2,5-тен жоғары болды. Акласта препараты жылына бір рет, әзірше, кем дегенде, халықтың зерттелетін тобындағы 211 пациентте клиникалық сынықтар расталмайынша, қолданыла береді. D дәруменінің деңгейлері үнемі өлшенген жоқ, бірақ пациенттердің көпшілігіне инфузияға дейін 2 апта бұрын D дәруменінің еселенген дозасын берді (50.000-ден 125.000 ХБ-ге дейін пероральді немесе бұлшықет ішіне). Барлық әйел пациенттер 1000-нан 1500 мг-ға дейін элементарлы кальцийді плюс күніне 800-ден 1200 ХБ-ге дейін D дәруменін қоса алған болатын. Пациенттердің тоқсан бес пайызы ортан жілік мойынының сынуын хирургиялық қалпына келтіргеннен кейін екі немесе одан да көп аптадан соң инфузия алды, орташа инфузия уақыты ортан жілік мойынының сынуынан кейін шамамен алты апта құрады.
Зерттеу кезеңінде клиникалық сынулардың пайда болу жиілігі тиімділіктің негізгі критерийі болды.
Барлық клиникалық сынуларға әсері
Негізгі клиникалық сынулардың пайда болу жиілігінің коэффициенті 4-кестеде келтірілген.
4-кестеСалыстыру топтарында негізгі клиникалық сынулардың пайда болу жиілігі
Нәтиже — Акласта препаратын қолданғанда құбылыстардың жиілігі (%) (N=1065) — Плацебо қолданған кезде құбылыстардың жиілігі (%) (N=1062) — Сынулар құбылысы жиілігінің абсолютті төмендеуі % (СА) — Сынулардың пайда болу жиілігінің салыстырмалы төмендеу қаупі % (СА)
Кез келген клиникалық сыну (1) — 8,6 — 13,9 — 5,3 (2,3;8,3) — 35 (16; 50)**
Клиникалық омыртқалық сыну (2) — 1,7 — 3,8 — 2,1 (0,5; 3,7) — 46 (8; 68)**
Омыртқалық емес сыну (1) — 7,6 — 10,7 — 3,1 (0,3; 5,9) — 27 (2; 45)*
*p-мәні <0,05, * * p-мәні <0,01 Қол, аяқ, бет саусақтарының сынуын қоспағанда Кеуде бөлімі мен бел-сегізкөз бөлімінің клиникалық омыртқалық сынуларын қоса алғанда
Зерттеу ортан жілік мойынының сынықтарында елеулі айырмашылықтарды өлшеу үшін әзірленген жоқ, бірақ ортан жілік мойынының жаңа сынуларын төмендету үрдісі байқалды.
Жалпы өлім-жітім плацебо қолданған топтағы 13%-бен (141 пациент) салыстырғанда, Акласта препаратымен ем қабылдаған топта 10%-ды (101 пациент) құрады. Бұл жалпы өлім-жітім тәуекелінің 28%-ға төмендеуіне сәйкес келеді (p=0,01).
Ортан жілік мойны сынығының кеш жазылуының туындау жиілігі Акласта препаратын (34 [3,2%]) және плацебо (29 [2,7%) қолданғанда салыстырмалы болды.
Сүйектің минералдық тығыздығына (СМТ) әсері
Барлық уақытша нүктелердегі HORIZON-БИП зерттеуінде Акласта препаратымен емдеу плацебоны қолданып емдеуге қатысты жамбас буыны мен ортан жілік мойынының СМТ-ны айтарлықтай арттырды. Акласта препаратымен емдеу жамбас буынының СМТ 5,4% - ға және ортан жілік мойынының плацебомен салыстырғанда 24 ай ішінде 4,3% - ға ұлғаюына әкелді.
Ерлердегі клиникалық тиімділігі
HORIZON-ҚЖС зерттеуінде 508 ер адам рандомизацияланған, СМТ бағалау 24 ай ішінде 185 пациентте жүргізілді. 24 айда HORIZON-СБЗ зерттеуінде менопаузадан кейінгі кезеңде әйелдерде байқалатын әсермен салыстырғанда, Акласта препаратымен ем қабылдаған пациенттерде СМТ-ның 3,6% - ға ұқсас елеулі ұлғаюы байқалды. Зерттеу ерлерде клиникалық сыну жиілігінің төмендеуін көрсетуге бағытталған жоқ; клиникалық сынулардың туындау жиілігі плацебо жағдайындағы 8,7%-бен салыстырғанда, Акласта препаратымен ем қабылдаған ерлерде 7,5%-ды құрады.
Ерлерге арналған басқа зерттеуде (CZOL446M2308 зерттеуі) 24 айдан кейін Акласта препаратының жыл сайынғы инфузиясы бастапқы деңгеймен салыстырғанда апта сайын алендронатқа қолданылатын бел-сегізкөз омыртқасының СМТ өзгеру пайызынан кем емес.
Глюкокортикостероидтер қолданылған ұзақ жүйелі еммен байланысты остеопороз кезіндегі клиникалық тиімділік
Глюкокортикоидтарды қолдану арқылы жүргізілетін ұзақ жүйелі еммен байланысты остеопорозды емдеу және алдын алу кезінде Акласта препаратының клиникалық тиімділігі мен қауіпсіздігі пероральді преднизолонмен (немесе эквивалентті)> 7,5 мг/күн ем қабылдаған, 18-85 жас аралығындағы (ерлер үшін орташа жас-56,4 жас; әйелдер үшін 53,5 жас) 833 ер мен әйелдердің қатысуымен белсенді бақыланатын, рандомизацияланған, көп орталықты, салыстырмалы жасырын, стратификацияланған зерттеулерде бағаланды.
Рандомизацияға дейін пациенттер глюкокортикоидтарды қолдану ұзақтығына қатысты стратификацияланды (≤ 3 ай, > 3 аймен салыстырғанда). Зерттеу ұзақтығы бір жылды құрады. Пациенттерді бір жыл ішінде тәулігіне 5 мг Акласта препаратының бір реттік инфузиясын немесе 5 мг пероральді ризедронат қолданылатын топқа рандомизациялады. Барлық қатысушылар күніне 1000 мг және 400-ден 1000 ХБ-ге дейінгі D дәруменінің қоспасын алды.
Егер бел-сегізкөз бөлімінің СМТ деңгейі емдеу топтарында да, профилактика топтарында да бастапқы деңгейге қатысты ризедронаттан төмен болмаса, 12 айдан кейін Акласта препаратының тиімділігі оң бағаланды.
Көптеген пациенттер зерттелетін бір жыл ішінде глюкокорикоидтарды қабылдауды жалғастырды.
Сүйектің минералдық тығыздығына (СМТ) әсері
12 айдан кейін бел-сегізкөз бөлігінде және ортан жілік мойынында СМТ артуы ризедронатпен (барлық p <0,03) салыстырғанда, Акласта препаратымен ем қабылдаған топта айтарлықтай көп болды. Рандомизациялауға дейін 3 айдан астам кезең ішінде глюкокортикоидтар алатын пациенттердің кіші тобында Акласта препараты ризедронат үшін 2,71% - бен (орташа айырмашылық: 1,36%; p <0,001) салыстырғанда бел-сегізкөз бөлімінде СМТ-ны 4,06% - ға ұлғайтқан. Рандомизациялауға дейін глюкокортикоидтарды 3 ай ішінде немесе одан аз уақыт алған пациенттердің кіші тобында Акласта препараты ризедронат тобындағы 0,64%-бен салыстырғанда бел-сегізкөз бөлімінің СМТ-ны 2,60% - ға ұлғайтты (орташа айырмашылық: 1,96%; p <0,001). Зерттеу ризедронатпен салыстырғанда клиникалық сыну жиілігінің төмендеуін көрсетуге бағытталған жоқ. Сынулардың пайда болу жиілігі ризедронатпен (p=0,8055) ем қабылдаған пациенттер үшін 7-мен салыстырғанда, Акласта препаратымен ем қабылдаған пациенттер үшін 8 болды.
Сүйектің Педжет ауруын емдеудегі клиникалық тиімділік
Акласта препараты рентгенографиялық деректермен расталған жеңілден орташаға дейін (сарысудың сілтілі фосфатазасының медианалық деңгейі зерттеуге қосу сәтінде референстік мәндердің жасқа–тәуелді қалыптанған аралық қалыптың жоғарғы шегінен 2,6-3,0 есе жоғары) дәрежесі бойынша сүйектің Педжет бастапқы ауруына шалдыққан 30 жастан асқан ерлер мен әйел пациенттерде зерттелді.
2 ай ішінде 30 мг ризедронаттың күнделікті дозаларымен салыстырғанда 5 мг золедрон қышқылының бір инфузиясының тиімділігі екі 6 айлық салыстырмалы зерттеулерде көрсетілді.
6 айдан кейін Акласта препараты ризедронат тобында (барлық p <0,001) 74%-пен (127/171) және 58%-бен (99/171) салыстырғанда 96% (169/176) және 89% (156/176) емге жауапты және сарысудың сілтілік фосфатазасын (ССФ) қалыпқа келтіру коэффициенттерін көрсетті.
Біріктірілген нәтижелерде бастапқы деңгеймен салыстырғанда ауыру мен ауыру бұзылуының ауырлық көрсеткіштерінің ұқсас төмендеуі Акласта препараты мен ризедронат үшін 6 айдан кейін байқалды.
6 айдан кейін емдеуге жауап беретін және іріктеу критерийлеріне сәйкес келетін пациенттер топқа бақылаудың ұзағырақ кезеңін енгізді. Акласта алған 153 пациент және ризедронат алған 115 пациент дозаны енгізген сәттен бастап орташа ұзақтығы 3,8 жыл кеңейтілген зерттеуге кірді. Золедрон қышқылын алған топтармен (11 пациент немесе 7,2%) салыстырғанда ризедронат тобы үшін (48 пациент немесе 41,7%) қайта емдеу қажеттілігінен туындаған бақылаудың кеңейтілген кезеңін аяқтаған пациенттердің үлесі жоғары болды. Педжет ауруын қайта емдеу қажеттілігіне байланысты бақылаудың кеңейтілген кезеңін орташа аяқтау уақыты ризедронат алған топқа қарағанда (5,1 жыл) золедрон қышқылы бар топ үшін (7,7 жыл) көп болды.
Акласта препаратымен емделгеннен кейін 6 айдан кейін жүргізілген емге жауапқа қол жеткізген алты пациент ұзақ уақыт бойы аурудың рецидивін бастан кешірді және бастапқы емдеуден 6,5 жылдан кейін орташа алғанда Акласта препаратын қайта алды.
6 пациенттің 5-інде СФ (SAP) деңгейі 6 айда норма шегінде болды (соңғы бақылау деректерін алға ауыстыру әдісі, СБДТ). Сүйек гистологиясы 5 мг золедрон қышқылымен емдеуден кейін 6 айдан кейін Педжет ауруы бар 7 пациентте бағаланды. Сүйек биопсиясының нәтижелері сүйек тіні ремодельдеуінің нашарлау белгілерінсіз сүйектің қалыпты сапасын және минералданудың ақау белгілерінің болмауын көрсетті. Бұл нәтижелер сүйек тінінің метаболизмін қалыпқа келтіруді көрсететін биохимиялық маркермен салыстырылды.
Балалар
Рандомизацияланған салыстырмалы жасырын плацебо-бақыланатын зерттеу глюкокортикостероидтер алған 5-тен 5 жасқа дейінгі балалардың қатысуымен және сүйектің төмен минералдық тығыздығы (омыртқаның бел-сегізкөз бөлігіндегі СМТ-ның Z көрсеткіші-0,5 немесе одан төмен) және төмен энергетикалық/ жарақаттануы аз сыну диагнозы қойылған балалардың қатысуымен жүргізілген болатын. Осы зерттеуге (ITT-популяция) рандомизацияланған пациенттердің популяциясы ревматоидты аурулардың бірнеше қосалқы түрлері, ішектің қабыну ауруы немесе Дюшеннің бұлшықет дистрофиясы бар балаларды қамтыды. Зерттеуге 92 пациентті қосу жоспарланған, алайда оған тек 34 пациент рандомизацияланған, оларға жылына екі рет бір жыл ішінде 0,05 мг/кг (максимум 5 мг) немесе плацебо дозасында вена ішіне инфузия түрінде золедрон қышқылы енгізілген. Барлық пациенттер фондық ем ретінде D дәрумені мен кальцийді қабылдауы керек болды.
Золедрон қышқылының инфузиясы омыртқаның бел-сегізкөз бөлігіндегі СМТ Z-көрсеткішінің ұлғаюына алып келді: плацебо тобымен салыстырғанда бастапқы деңгейге қатысты 12 айдан кейін ең аз квадраттар әдісімен алынған орташа мәндердің айырмашылығы 0,41 (95% СА: 0,02, 0,81; 18 және 16 пациент тиісінше) құрады.
6 айдан кейін омыртқаның бел-сегізкөз бөлігіндегі СМТ Z-көрсеткішінің өзгеруі тіркелмеген. Золедрон қышқылын қолданған топта 12 айдан кейін плацебо тобымен салыстырғанда үш сүйек ремодельдеу маркерлерінің (P1NP, BSAP, NTX) статистикалық маңызды (p <0,05) төмендеуі тіркелді. Золедрон қышқылын қолдану тобында және плацебо тобында 6 және 12 айдан кейін пациенттерде ағзаның сүйек тіндерін минералдандырудың жалпы деңгейіндегі статистикалық маңызды айырмашылықтар байқалмады. Қаңқасы қатайып келе жатқан балаларда СМТ өзгеруі мен сынулардың алдын алу арасындағы байланыстың айқын дәлелі жоқ.
Золедрон қышқылын қолдану тобында омыртқа жотасының жаңа сыну жағдайлары тіркелмеген, ал плацебо тобында осындай екі жағдай тіркелген.
Золедрон қышқылының инфузиясынан кейінгі ең көп тараған жағымсыз реакциялар: артралгия (28 %), пирексия (22 %), құсу (22 %), бас ауыруы (22 %), жүрек айнуы (17 %), миалгия (17 %), ауыру (17 %), диарея (11 %) және гипокальциемия (11%) болды.
Күрделі жағымсыз құбылыстар плацебо тобына қарағанда золедрон қышқылын қолдану тобындағы пациенттердің көпшілік санында тіркелді (5 [27,8 %] пациент және 1 [6,3 %] пациент).
Жоғарыда аталған негізгі зерттеудің 12 айлық ашық жалғасында жаңа клиникалық сынулар байқалған жоқ. Алайда, әрбір негізгі емдеу тобында бір-бірден 2 пациентте (золедрон қышқылын қабылдаған топта: 1/9, 11,1% және плацебо қабылдаған топта: 1/14, 7,1%) омыртқаның жаңа морфометриялық сынулары болды.
Қауіпсіздік бойынша жаңа деректер болған жоқ.
Пациенттердің осы популяциясында ұзақ уақыт қолданғанда препараттың қауіпсіздігі осы зерттеулердің нәтижелері негізінде белгіленуі мүмкін емес.