Әсер ету механизмі және фармакодинамикалық әсерлер
Эпидермальды өсу факторы (EGF) және оның рецепторы (EGFR [HER1; ErbB1]) қалыпты және қатерлі ісік жасушаларының өсуі мен көбею процесінде негізгі драйверлер ретінде анықталды. Обыр жасушаларының EGFR мутациясын белсендіру ісік жасушаларының өсуіне, апоптоздың тежелуіне, ангиогендік фактордың көбеюіне және метастаз процесіне ықпал ететін маңызды фактор болып табылады.
Гефитиниб эпидермальді өсу факторының тирозин киназа рецепторларының селективті төмен молекулалы тежегіші және терапия желісіне қарамастан EGFR тирозин киназа доменінің мутациясын белсендіре отырып, ісіктермен ауыратын науқастарды емдеудің тиімді дәрісі болып табылады. Белгілі EGFR теріс мутациялары бар науқастарда клиникалық маңызды белсенділік болған жоқ. EGFR мутациясының жиі белсенуі (19 экзондағы делеция; L858R) гефитинибке сезімталдықты қолдайтын сенімді мәліметтерге ие, мысалы, біріктірілген химиотерапияға қарсы [WJTOG3405] гефитиниб үшін HR (95% СА) 0,489 (0,336, 0,710) үдеусіз өміршеңдік. Гефитинибке жауап беру туралы деректер ісіктері аз жиі мутациялары бар пациенттерде сирек кездеседі; қолда бар деректер G719X, L861Q және S7681 сенсибилизациялайтын мутациялар болып табылатынын және тек Т790М мутациясы немесе 20 экзондағы ендірмелер резистенттілік механизмдері болып табылатынын көрсетеді.
Резистенттілік
EGFR сенсибилизациялайтын киназа мутациясы бар ҰЕЖӨО ісіктерінің көпшілігінде аурудың орташа даму уақыты 1 жыл болатын гефитинибпен емдеуге төзімділік дамиды. Шамамен 60% жағдайда резистенттілік Т790М қайталама мутациясымен байланысты, ол үшін T790M-ге бағытталған ТКТ келесі желідегі емдеу нұсқасы ретінде қарастырылуы мүмкін. EGFR сигналын бөгейтін агенттермен емдеуден кейін хабарланған басқа ықтимал тұрақтылық механизмдеріне мыналар жатады: HER2 және MET гендерін күшейту және PIK3CA мутациясы сияқты сигнал беруді айналып өту. Өкпенің ұсақ жасушалы обырына фенотиптік ауысу 5-10% жағдайда да байқалды.
Айналымдағы ісіктік ДНҚ (аіДНҚ)
IFUM зерттеуі TheraScreen EGFR RGQ (Qiagen) ПТР жиынтығын қолдана отырып, плазмадан алынған ісік пен аіДНҚ үлгілеріндегі мутация статусын бағалады. аіДНҚ және ісік үлгілері скринингтен өткен 1060 пациенттің 652-інде бағаланды. Ісік пен аіДНҚ -да оң мутацияға ие пациенттерде объективті жауап беру жиілігі (ОЖЖ) 77% құрады (95% СА: 66%-дан 86%-ға дейін), ал ісікте оң мутацияға ие адамдарда-60% (95% СА: 4-тен 74%-ға дейін).
2-кесте Екі үлгі үшін бағаланатын барлық тексерілген пациенттердегі ісік үлгілері мен аіДНҚ үшін мутацияның бастапқы статусының қысқаша резюмесі
Өлшеу — Анықтамасы — IFUM деңгейі % (СА) — IFUM N
Сезімталдық — аіДНҚ бойынша М + болып табылатын М + ісіктің үлесі — 65,7 (55,8, 74,7) — 105
Спецификалылығы — Ісік үлесі М-, ол аіДНҚ бойынша M-) — 99,8 (99,0, 100,0) — 547
Бұл деректер IPASS-тегі жапондық қосалқы топтың алдын-ала жоспарланған талдауына сәйкес келеді (Goto 2012). Бұл зерттеуде плазмадан гөрі сарысудан алынған аіДНҚ EGFR мутациясын талдау EGFR мутация тест жиынтығы (DxS) (N = 86) көмегімен талданды. Бұл зерттеуде сезімталдық 43,1%, спецификалығы 100% құрады.
Клиникалық тиімділігі мен қауіпсіздігі
Бірінші желі терапиясы
III фазадағы рандомизацияланған зерттеуде IPASS бірінші желідегі терапия үдемелі аденокарциномасымен (IIIB немесе IV сатысы) ҰЖЕӨО бар Азиялық пациенттерде1 жүргізілді, олар бұрын темекі шекпеген (темекі шегуді тоқтатқан > 15 жыл бұрын және темекі шеккен < 10 қаптама-жыл) немесе ешқашан темекі шекпеген (3-кестені қараңыз).
1 Қытай, Гонконг, Индонезия, Жапония, Малайзия, Филиппин, Сингапур, Тайвань және Таиланд.
3-кесте IPASS зерттеу деректері бойынша карбоплатинмен/ паклитаксельмен салыстырғанда гефитиниб нәтижелерінің тиімділігі
Популяция — N — Емдеу арасындағы айырмашылық үшін объективті жауап деңгейі және 95% САа — Бастапқы соңғы нүкте Аурудың өршуі жоқ үдеусіз өміршеңдік (PFS)a, b — Жалпы өміршеңдік a, b
Жалпы — 1217 — 43,0% қарсы 32,2% — HR 0,74 — HR 0,90
[5,3%, 16,1%] — [0,65, 0,85] — [0,79, 1,02]