Цизаприд: жүрек тарапынан жағымсыз реакциялар, соның ішінде «пируэт» типті қарыншалық тахикардия болуы мүмкін. Зерттеуде флуконазолды күніне 1 рет 200 мг дозада және цизапридті күніне 4 рет 20 мг дозада бір мезгілде қолдану қан плазмасындағы цизаприд деңгейінің айтарлықтай жоғарылауына және QTc аралығының ұзаруына әкелді. Флуконазол мен цизапридпен бір мезгілде емдеуге болмайды.
Терфенадин: терфенадин мен азолды зеңге қарсы препараттарды қолданған пациенттерде QTc аралығының ұзаруы салдарынан жүрек ырғағының ауыр бұзылуларының пайда болуына байланысты өзара әрекеттесуге қатысты зерттеулер жүргізілді. Бір зерттеу флуконазолдың күніне 200 мг дозада QTс аралығының ұзаруына әкелмейтінін көрсетті. Флуконазолды күн сайын 400 мг және 800 мг дозада қабылдаған тағы бір зерттеу флуконазолдың тәуліктік дозасы 400 мг немесе одан жоғары болса, оларды бір мезгілде қабылдаған кезде плазмадағы терфенадин концентрациясын едәуір арттыратынын анықтады. 400 мг немесе одан жоғары дозадағы флуконазолды және терфенадинді бір мезгілде қолдануға болмайды. Флуконазолды күніне 400 мг-нан төмен дозада терфенадинмен бір мезгілде қабылдау дәрігердің бақылауымен жүргізілуі керек.
Астемизол: бір мезгілде қолдану астемизол клиренсін төмендетеді. Плазмадағы астемизол концентрациясының жоғарылауы QT аралығының ұзаруына және сирек жағдайларда «пируэт» типті қарыншалық тахикардияның пайда болуына әкелуі мүмкін. Флуконазол мен астемизолды бір мезгілде қолдануға болмайды.
Пимозид: бір мезгілде қолдану пимозид метаболизмінің тежелуіне әкелуі мүмкін. Қан плазмасындағы пимозид концентрациясының жоғарылауы QT аралығының ұзаруына және сирек жағдайларда «пируэт» типті қарыншалық тахикардияның пайда болуына әкелуі мүмкін. Флуконазол мен пимозидті бір мезгілде қолдануға болмайды.
Хинидин: бір мезгілде қолдану хинидин метаболизмінің тежелуіне әкелуі мүмкін. Хинидинді қолдану QT аралығының ұзаруымен және сирек жағдайларда – «пируэт» типті қарыншалық тахикардияның пайда болуымен қатар жүрді. Флуконазол мен хинидинді бір мезгілде қолдануға болмайды.
Эритромицин: бір мезгілде қолдану кардиоуыттылық (QT аралығының ұзаруы, «пируэт» типті қарыншалық тахикардия) қаупін және онымен байланысты өліммен аяқталу қаупін арттыруы мүмкін. Флуконазол мен эритромицинді бір мезгілде қолдануға болмайды.
Келесі дәрілік заттарды бір мезгілде қолдану ұсынылмайды:
Галофантрин: флуконазол CYP3A4 тежегіш әсеріне байланысты қан плазмасындағы галофантрин концентрациясын жоғарылатуы мүмкін. Флуконазол мен галофантринді бір мезгілде қолдану кардиоуыттылық қаупін (QT аралығының ұзаруы, «пируэт» типті қарыншалық тахикардия) және онымен байланысты өліммен аяқталу қаупін арттыруы мүмкін. Бұл біріктірілімнен аулақ болу керек.
Сақтықпен қолдануды қажет ететін дәрілік заттарды бір мезгілде қолдану:
Амиодарон: бір мезгілде қолдану QT аралығын ұзарта алады. Флуконазол мен амиодаронды бір мезгілде қолдану қажет болған жағдайда, әсіресе флуконазолдың жоғары дозаларын (800 мг) қабылдаған кезде, сақтық таныту керек.
Келесі дәрілік заттарды бір мезгілде қолдану сақтық шараларын сақтауды және дозаларды түзетуді талап етеді:
Флуконазолға басқа дәрілік заттардың әсері
Рифампицин: бір мезгілде қолдану «концентрация-уақыт» қисығы астындағы аудан (AUC) мәнінің 25%-ға төмендеуіне және флуконазолдың жартылай шығарылу кезеңінің 20%-ға төмендеуіне әкелді. Рифампицин қабылдап жүрген пациенттер флуконазол дозасын арттыру мүмкіндігін қарастыруы керек.
Өзара әрекеттесу зерттеулері флуконазолды тамақпен, циметидинмен, антацидтермен пероральді қолданғанда немесе сүйек кемігін трансплантациялау кезінде дененің жалпы сәулеленуінен кейін флуконазол сіңуінің клиникалық маңызды бұзылуы байқалмайтынын көрсетті.
Гидрохлоротиазид: фармакокинетикалық өзара әрекеттесуді зерттеуде флуконазол қабылдаған дені сау еріктілердің гидрохлоротиазидтің көп реттік дозасын бір мезгілде қолдануы қан плазмасындағы флуконазол концентрациясын 40%-ға арттырды. Осындай әсер ету айқындылығында диуретиктерді бір мезгілде қабылдап жүрген пациенттерде флуконазолдың дозалау режимін өзгерту талап етілмейді.
Флуконазолдың басқа дәрілік заттарға әсері
Флуконазол 2C9 және 3A4 изоферменттерінің цитохром P450 (CYP) орташа тежегіші болып табылады. Флуконазол сондай-ақ CYP2C19 изоферментінің күшті тежегіші болып табылады. Төменде көрсетілген бақыланған/құжатталған өзара әрекеттесулерден басқа, қан плазмасында флуконазолмен бір мезгілде қолданылатын CYP2C9, CYP2C19 және CYP3A4 арқылы метаболизденетін басқа заттардың концентрациясының жоғарылау қаупі бар. Осы себепті мұндай біріктірілімдерді қолданған кезде сақтық таныту керек және пациенттердің жағдайын мұқият бақылап отыру қажет. Флуконазолдың жартылай шығарылуының ұзақ кезеңіне байланысты оның фермент-тежегіштік әсері емді тоқтатқаннан кейін 4-5 күн бойы сақталады.
Аброцитиниб: флуконазол (CYP2C19, 2C9, 3A4 тежегіші) аброцитинибтің белсенді бөлігінің экспозициясын 155% - ға арттырды. Флуконазолмен бірге қолданған кезде аброцитиниб дозасын аброцитинибті медициналық қолдану жөніндегі нұсқаулықта қамтылған ақпаратқа сәйкес түзету керек.
Алфентанил: алфентанилді (20 мкг/кг) вена ішіне флуконазолды (400 мг) енгізумен бір мезгілде қолданғанда, дені сау еріктілерде алфентанилдің AUC10 2 есе жоғарылауы байқалды, бұл СYP3A4 тежелуіне байланысты болуы мүмкін. Алфентанил дозасын түзету қажет болуы мүмкін.
Амитриптилин, нортриптилин: флуконазол амитриптилин мен нортриптилиннің әсерін күшейтеді. Біріктірілген емнің басында және 1 аптадан кейін 5-нортриптилин және/немесе S-амитриптилин концентрациясын өлшеу ұсынылады. Қажет болса, амитриптилин/нортриптилин дозасын түзету керек.
Амфотерицин В: иммунитеті қалыпты және төмен, инфекция жұқтырған тышқандарға амфотерицин В мен флуконазолды бір мезгілде енгізу С. albicans жүйелік инфекциясында зеңге қарсы шамалы аддитивті әсерді, Cryptococcus neoformans бассүйекішілік инфекциясында өзара әрекеттесудің болмауын және Aspergillus fumigatus жүйелік инфекциясында екі препараттың антагонизмін анықтады. Осы зерттеулерден алынған нәтижелердің клиникалық мәні белгісіз.
Антикоагулянттар: тіркеуден кейінгі қолдану кезінде, басқа азолды зеңге қарсы дәрілер жағдайындағыдай, флуконазолды варфаринмен бір мезгілде қабылдаған пациенттерде протромбин деңгейінің төмендеуімен байланысты геморрагиялық құбылыстар (көгеру, мұрыннан қан кету, асқазан-ішектен қан кету, гематурия және мелена) байқалды. Флуконазол мен варфаринді бір мезгілде қолданғанда протромбин деңгейінің 2 еселік мәнге дейін төмендеуі байқалды, бұл CYP2C9 арқылы варфарин метаболизмінің тежелуіне байланысты болуы мүмкін. Флуконазолмен бір мезгілде кумаринді типті антикоагулянттарды немесе индандионды антикоагулянттарды қабылдап жүрген пациенттерде протромбин деңгейін мұқият бақылау қажет. Антикоагулянттың дозасын түзету қажет болуы мүмкін.
Қысқа әсер ететін бензодиазепиндер (мысалы, мидазолам, триазолам): мидазоламды ішке қабылдағаннан кейін флуконазолды тағайындау мидазолам концентрациясының айтарлықтай жоғарылауына және психомоторлық әсерлердің күшеюіне әкелді. 200 мг флуконазол мен 7,5 мг мидазоламды бір мезгілде қолдану мидазоламның AUC және жартылай шығарылу кезеңінің 3,7 есе және сәйкесінше 2,2 есе артуына әкелді. 0,25 мг триазоламмен бір мезгілде пероральді қолданылатын тәулігіне 200 мг флуконазол триазоламның AUC мен жартылай шығарылу кезеңін 4,4 есе және сәйкесінше 2,3 есе арттырды. Триазоламды флуконазолмен бір мезгілде қолданғанда триазолам әсерінің әлеуеттенуі және ұзаруы байқалды. Егер флуконазолмен емделген пациенттерге бензодиазепиндерді бір мезгілде қолдану қажет болса, бензодиазепиндердің дозасын төмендету мүмкіндігін қарастырып, пациенттердің жағдайына тиісті мониторинг жүргізу керек.
Карбамазепин: флуконазол карбамазепиннің метаболизмін тежейді және қан сарысуындағы карбамазепин деңгейінің 30%-ға жоғарылауына әкеледі. Карбамазепин тарапынан уыттылық көріністеулерінің даму қаупі бар. Карбамазепиннің дозасын оның концентрациясына және препараттың әсеріне қарай түзету қажет болуы мүмкін.
Кальций өзекшелерінің блокаторлары: кейбір кальций өзекшелерінің антагонистері (нифедипин, исрадипин, амлодипин, верапамил және фелодипин) CYP3A4 ферментімен метаболизденеді. Флуконазол кальций өзекшелері антагонистерінің жүйелік әсерін әлеуетті түрде арттыра алады. Жағымсыз реакцияларды мұқият бақылау ұсынылады.
Целекоксиб: флуконазол (күніне 200 мг) мен целекоксибті (200 мг) бір мезгілде қолданғанда, целекоксибтің ең жоғары концентрациясы (Сmaх) және AUC мәндері 68%-ға және сәйкесінше 134%-ға өсті. Флуконазолды бір мезгілде қолданған кезде целекоксиб дозасын екі есе азайту қажет болуы мүмкін.
Циклофосфамид: Циклофосфамид пен флуконазолды бір мезгілде қолдану қан сарысуындағы билирубин мен креатинин деңгейінің жоғарылауына әкеледі. Қан сарысуындағы билирубин мен креатинин концентрациясының жоғарылау қаупін ескере отырып, бұл препараттарды бір уақытта қолдануға болады.
Фентанил: фентанил мен флуконазолдың өзара әрекеттесуіне байланысты өліммен аяқталған жағдайға әкелетін фентанилмен уыттанудың бір жағдайы туралы хабарланды. Флуконазол дені сау еріктілерде фентанилдің элиминациясын айтарлықтай баяулатқаны анықталды. Фентанил концентрациясының жоғарылауы тыныстың тарылуына әкелуі мүмкін, сондықтан пациенттің жағдайын мұқият бақылау керек. Фентанил дозасын түзету қажет болуы мүмкін.
ГМГ-КоА-редуктаза тежегіштері: флуконазолды және CYP3A4 (мысалы, аторвастатин және симвастатин) немесе CYP2C9 (мысалы, флувастатин) арқылы метаболизденетін ГМГ-КоА-редуктаза тежегіштерін бір мезгілде қолдану (бауырдағы статиндер метаболизмінің төмендеуі) миопатия мен рабдомиолиздің даму қаупін арттырады (дозаға тәуелділік тән). Осы препараттарды бір мезгілде қолдану қажет болған жағдайда, миопатия мен рабдомиолиз симптомдарының пайда болуына қатысты пациентті мұқият бақылап креатинкиназа деңгейіне мониторинг жүргізу қажет. Креатинкиназа деңгейі едәуір жоғарылаған жағдайда, сондай-ақ диагностика кезінде немесе миопатия/рабдомиолизға күдіктенген жағдайда ГМГ-КоА-редуктаза тежегіштерін қолдануды тоқтату керек. Статиндерді медициналық қолдану жөніндегі тиісті нұсқаулықтарда қамтылған ақпаратқа сәйкес ГМГ-КоА-редуктаза тежегіштерін анағұрлым төмен дозада пайдалану қажеттілігі туындауы мүмкін.
Ибрутиниб: флуконазол сияқты орташа CYP3А4 тежегіштері плазмадағы ибрутиниб концентрациясын жоғарылатады және уыттылық қаупін арттыруы мүмкін. Егер мұндай біріктірілімді қолдануды болдырмау мүмкін болмаса, тежегішті қолдану кезеңінде ибрутиниб дозасын тәулігіне 1 рет (екі капсула) 280 мг-ға дейін төмендетіп, мұқият клиникалық бақылауды қамтамасыз ету керек.
Ивакафтор (жекелеп немесе осы емдік кластағы басқа дәрілік заттармен біріктірілімде қолданғанда): муковисцидозды трансжарғақшалық өткізгіштік реттегішінің (CFTR) күшейткіші - ивакафтормен бір мезгілде қолдану ивакафтордың әсерін 3 есе, ал гидроксиметил ивакафтор әсерін - (M1) 1,9 есе арттырды. Ивакафторды медициналық қолдану жөніндегі нұсқаулықта қамтылған ақпаратқа сәйкес (жекелеп немесе басқа дәрілік заттармен біріктірілімде пайдаланған кезде) ивакафтордың дозасын төмендету керек (жекелеп немесе басқа дәрілік заттармен біріктірілімде пайдаланған кезде).
Олапариб: флуконазол сияқты орташа CYP3A4 тежегіштері плазмадағы олапариб концентрациясын арттырады; мұндай біріктірілімді бір мезгілде қолдану ұсынылмайды. Егер біріктірілімдерді болдырмау мүмкін болмаса, олапариб дозасын күніне 2 рет 200 мг-ға дейін шектеу керек.
Иммунодепрессанттар (мысалы, циклоспорин, эверолимус, сиролимус және такролимус)
Циклоспорин: флуконазол циклоспориннің концентрациясын және AUC деңгейін айтарлықтай арттырады. Флуконазолды (тәулігіне 200 мг) және циклоспоринді (тәулігіне 2,7 мг/кг) бір мезгілде қолданғанда циклоспориннің AUC 1,8 есе жоғарылауы байқалды. Бұл біріктірілімді циклоспорин дозасын оның концентрациясына байланысты төмендету кезінде қолдануға болады.
Эверолимус: флуконазол CYP3A4 тежелуіне байланысты қан сарысуындағы эверолимус концентрациясын жоғарылатуы мүмкін.
Сиролимус: CYP3A4 және P-гликопротеин әсерінен сиролимус метаболизмін тежеу арқылы флуконазол қан плазмасындағы сиролимус концентрациясын жоғарылатуы мүмкін. Бұл препараттарды оның концентрациясына және препараттың әсеріне байланысты сиролимустың дозасын түзеткен жағдайда бір мезгілде қолдануға болады.
Такролимус: флуконазол CYP3A4 әсерінен ішекте такролимус метаболизмінің тежелуі нәтижесінде пероральді қолданылатын такролимустың қан сарысуындағы концентрациясын 5 есеге дейін арттыруы мүмкін. Такролимусты вена ішіне қолданғанда фармакокинетикасында айтарлықтай өзгерістер байқалмады. Такролимус деңгейінің жоғарылауы нефроуыттылықпен байланысты болды. Такролимустың пероральді дозасын оның концентрациясына байланысты төмендету керек.
Лозартан: флуконазол лозартанды қолданғанда ангиотензин II рецепторларына антагонизмнің көп бөлігіне жауап беретін белсенді метаболитке (Е-31 74) дейін лозартанның метаболизмін тежейді. Пациенттерде артериялық қысымның тұрақты мониторингін жүргізу ұсынылады.
Луразидон: флуконазол сияқты орташа CYP3A4 тежегіштері қан плазмасындағы луразидон концентрациясын жоғарылатуы мүмкін. Флуконазолмен бір мезгілде қолдану қажет болған жағдайда луразидонның дозасын луразидонды медициналық қолдану жөніндегі нұсқаулықта қамтылған ақпаратқа сәйкес азайту керек.
Метадон: флуконазол қан сарысуындағы метадон концентрациясын жоғарылатуы мүмкін. Метадон дозасын түзету қажет болуы мүмкін.
Қабынуға қарсы стероидты емес препараттар (ҚҚСП): флурбипрофен жүргізілетін монотерапиямен салыстырғанда флуконазолмен бір мезгілде қолданғанда флурбипрофеннің Сmах және AUC мәндері 23%-ға және сәйкесінше 81% - ға ұлғайған. Сол сияқты, фармакологиялық белсенді изомердің [ибупрофеннің S-(+)-] Сmах және AUC мәндері рацемиялық ибупрофенмен (400 мг) флуконазолды бір мезгілде қолдану кезінде рацемиялық ибупрофенмен жүргізілетін монотерапиямен салыстырғанда 15%-ға және сәйкесінше 82% - ға ұлғайған.
Арнайы зерттеулер жүргізілмегенімен, флуконазол CYP2C9 метаболизденетін басқа ҚҚСП-дің (мысалы, напроксен, лорноксикам, мелоксикам, диклофенак) жүйелік әсерін арттыруға қабілетті. ҚҚСП-мен байланысты жағымсыз реакциялар мен уыттылықты жиі мониторингілеу ұсынылады. ҚҚСП дозасын түзету қажет болуы мүмкін.
Фенитоин: флуконазол бауырдағы фенитоин метаболизмін тежейді. 200 мг флуконазол мен 250 мг фенитоинді вена ішіне бір мезгілде қайта қолдану фенитоиннің AUC24 75% - ға және Сmin 128% - ға ұлғаюына әкелді. Препараттарды бірге қолданған кезде фенитоиннің уыттылығына жол бермеу үшін қан сарысуындағы фенитоин концентрациясын бақылау қажет.
Преднизон: преднизонды қолдану аясында бауыр трансплантациясынан кейін пациент флуконазолмен үш айлық емдеу курсын тоқтатқан соң пайда болған Аддисон ауруы дамыған жағдай туралы хабарланды. Флуконазолдың жойылуы CYP3А4 белсенділігінің күшеюіне әкеліп соқты, бұл преднизон метаболизмінің жеделдеуіне әкелді. Флуконазолмен және преднизонмен ұзақ уақыт бойы емделіп жүрген пациенттер бүйрекүсті безі қыртысының жеткіліксіздігін анықтау мақсатында флуконазолды тоқтатқан кезде мұқият медициналық бақылауда болуы керек.
Рифабутин: флуконазол сарысудағы рифабутин концентрациясын жоғарылатады, бұл рифабутиннің AUC мәнінің 80%-ға дейін жоғарылауына әкеледі. Флуконазол мен рифабутинді бір мезгілде қолданған пациенттерде увеит жағдайлары туралы хабарланды. Біріктірілген емдеу кезінде рифабутин уытты әсерінің симптомдарына назар аудару қажет.
Саквинавир: флуконазол бауырдағы саквинавирдің метаболизмін CYP3A4 ферментімен және Р-гликопротеинді тежеу арқылы бәсеңдетуіне байланысты саквинавирдің AUC және Cmax деңгейін шамамен 50%-ға және сәйкесінше 55%-ға арттырады. Саквинавирмен/ритонавирмен өзара әрекеттесу зерттелмеген, сондықтан оның сипаты одан да айқын болуы мүмкін. Саквинавирдің дозасын түзету қажет болуы мүмкін.
Гипогликемиялық сульфонамидтер: флуконазол дені сау еріктілерде қан сарысуынан бір мезгілде пероральді қолданылатын гипогликемиялық сульфонамидтердің (хлорпропамид, глибенкламид, глипизид, толбутамид) жартылай шығарылу кезеңін ұзартты. Қандағы глюкозаны үнемі бақылау және қажет болған жағдайда, сульфонилмочевина препараттарының дозасын уақтылы төмендету ұсынылады.
Теофиллин: әрекеттесу зерттеуінде флуконазолды 200 мг дозада 14 күн бойы қолдану қан плазмасынан теофиллин клиренсінің орташа жылдамдығының 18%-ға төмендеуіне әкелді. Теофиллиннің жоғары дозаларын қабылдайтын немесе басқа жағдайда теофиллиннің уытты әсер ету қаупі жоғары пациенттер флуконазолды қолданғанда теофиллиннің уыттылық белгілерін анықтау үшін бақылауда болуы тиіс. Егер уыттылық белгілері пайда болса, емдеуді өзгерту қажет.
Тофацитиниб: тофацитинибтің әсері CYP3A4 қалыпты тежелуін және CYP2C19 күшті тежелуін (мысалы, флуконазол) бір мезгілде қамтамасыз ететін дәрілік препараттармен бірге қолданғанда артады. Осы себепті, осындай препараттармен бір мезгілде қолданғанда, тофацитиниб дозасын тәулігіне 1 рет 5 мг дейін төмендету ұсынылады.
Толваптан: толваптанның жүйелік әсері (CYP3A4 субстраты) флуконазолмен (орташа CYP3A4 тежегіші) бір мезгілде қолданғанда айтарлықтай артады (AUC 200% - ға артады; Cmax 80% - ға артады), бұл ретте жағымсыз реакциялардың пайда болу қаупі едәуір артады, әсіресе диурездің айтарлықтай ұлғаюы, сусыздану мен бүйректің жедел жеткіліксіздігі. Біріктірілген қолдану кезінде толваптанды медициналық қолдану жөніндегі нұсқаулықтағы ақпаратқа сәйкес толваптан дозасын азайту керек, сонымен қатар толваптанды қолданумен байланысты кез келген жағымсыз реакцияларды анықтау мақсатында пациенттердің жиі мониторингін қамтамасыз ету қажет.
Қабыршөп алкалоидтары: ешқандай зерттеулер жүргізілмесе де, флуконазол, CYP3A4 тежелуіне байланысты қан плазмасындағы қабыршөп алкалоидтары концентрациясының жоғарылауына әкелуі мүмкін (мысалы, винкристин және винбластин), бұл нейроуытты әсерлердің дамуына әкеледі.
А дәрумені: толық транс-ретиной қышқылын (А дәруменінің қышқыл түрі) және флуконазолды бір уақытта қолданған кезде пациентте флуконазолды тоқтатқаннан кейін жоғалып кеткен мидың жалған ісігі түрінде орталық жүйке жүйесі (ОЖЖ) тарапынан жағымсыз реакциялар байқалды. Бұл дәрілік заттарды бір уақытта қолдануға болады, ОЖЖ тарапынан жағымсыз реакцияларды бақылау ұсынылады.
Вориконазол (CYP2C9, CYP2C19 және CYP3A4 тежегіші): сегіз дені сау ерікті вориконазол (1-ші күні 12 сағат сайын 400 мг, содан кейін 2,5 күн ішінде 12 сағат сайын 200 мг) мен флуконазолды (1-ші күні 400 мг, содан кейін 4 күн ішінде әр 24 сағат сайын 200 мг) бір мезгілде пероральді қолдануы вориконазолдың Cmax және AUCτ мәндерінің орташа алғанда 57%-ға (90% сенімді аралық (СА): 20%, 107%) және сәйкесінше 79% (90% СА: 40%, 128%) жоғарылауына әкелді. Вориконазол мен флуконазолды қабылдау дозасын төмендету және/немесе мұндай әсерді жоятын қолдану жиілігін төмендету анықталған жоқ. Флуконазолдан кейін вориконазолды қолданған кезде вориконазолдың жағымсыз әсерлерін бақылау керек.
Зидовудин: флуконазол зидовудиннің Cmax және AUC деңгейін 84% және сәйкесінше 74%-ға арттырады, бұл зидовудин клиренсінің шамамен 45% - ға төмендеуімен байланысты. Флуконазолмен біріктірілген емдеуден кейін зидовудиннің жартылай шығарылу кезеңі шамамен 128% - ға өсті. Бұл біріктірілімді қабылдаған пациенттер зидовудинмен байланысты жағымсыз реакцияларды мониторингілеу үшін бақылауда болуы керек. Зидовудин дозасын төмендету туралы мәселені қарастыру керек.
Азитромицин: зерттеу 1200 мг азитромициннің бір реттік пероральді дозасының 800 мг флуконазолдың бір реттік пероральді дозасының фармакокинетикасына, сондай-ақ флуконазолдың азитромицин фармакокинетикасына әсерін бағалады. Флуконазол мен азитромицин арасында елеулі фармакокинетикалық өзара әрекеттесу анықталған жоқ.
Пероральді контрацептивтер: флуконазолды көп рет қолдану аясында біріктірілген пероральді контрацептивті қолдану арқылы екі зерттеу жүргізілді. Флуконазолды 50 мг дозада қолданған кезде гормондардың деңгейіне айтарлықтай әсер етпеді, алайда күніне 200 мг қолданған кезде этинилэстрадиол мен левоноргестрелдің AUC мәндерінің 40%-ға және сәйкесінше 24%-ға жоғарылауы байқалды. Осылайша, флуконазолдың осы дозаларын көп рет қабылдау біріктірілген пероральді контрацептивтердің тиімділігіне әсер ету ықтималдылығы аз.