Препаратпен артық дозалану жағдайында парацетамолмен артық дозалану симптомдары анағұрлым маңызды болады.
Парацетамол:
Артық дозалану жағдайында, симптомдары болмаса да, жедел медициналық көмек қажет
Жедел артық дозалану жағдайында парацетамол гепатоуытты әсер тудыруы және бауыр некрозына әкелуі мүмкін. Артық дозалану, сондай-ақ ұзақ уақыт ішінде қолжеткізілген жоғары жалпы доза анальгетиктерді қабылдаудан туындаған нефропатияны бауырдың қайтымсыз жеткіліксіздігімен тудыруы мүмкін. Артық дозалану қаупі әсіресе егде жастағы пациенттерде, жас балаларда, бауыр аурулары бар пациенттерде, шамадан тыс алкоголь созылмалы тұтыну, ұзақ уақыт тоя тамақтанбағанда немесе изоферменттер индукторларын бір мезгілде қолдану кезінде өзекті.
Парацетамолмен артық дозалану бауыр жеткіліксіздігіне, энцефалопатияға, комаға және өлімге әкелуі мүмкін.
Ересектерде және дене салмағы 140-200 мг/кг балаларда 7.5-10 г парацетамолды пероральді қабылдағаннан кейін (мысалы, алкогольді шамадан тыс тұтынумен немесе аз мөлшерде тамақтану кезінде глутатион қорының төмендеуімен) бауыр мен бүйрек өзекшелері уыттануының жедел симптомдары өмірге қауіпті жасуша некрозы түрінде туындайды.
Плазмадағы концентрациялар >200 мкг/мл 4 сағаттан кейін, > 100 мкг/мл 8 сағаттан кейін, > 50 мкг/мл 12 сағаттан кейін және > 30 мкг/мл 15 сағаттан кейін өліммен аяқталатын бауырдың зақымдануына немесе бауыр комасына әкеледі. Гепатоуыттылық плазмадағы парацетамол концентрациясымен тікелей байланысты.
Симптомдары
1-ші кезең (= 1-ші күн): жүрек айну, құсу, іштің ауыруы, тәбеттің жоғалуы, жалпы әлсіздік, бозару, терлеу.
2-ші кезең (= 2-ші күн): хал-ахуалдың субъективті жақсаруы, бауырдың ұлғаюы, трансаминазалардың жоғарылауы (АСТ, АЛТ), билирубин мәндерінің жоғарылауы, тромбопластин уақытының ұзаруы, лактатдегидрогеназа деңгейінің артуы.
3-ші кезең (= 3-ші күн): трансаминазалар деңгейі (АСТ, АЛТ) өте жоғары, сарғаю, гипогликемия, бауыр комасы.
Өзекшелердің жедел некрозы бар жедел бүйрек жеткіліксіздігі бауырдың ауыр зақымдануы болмаған да дамуы мүмкін.
Сондай-ақ, тұрақсыз жүрек соғуы мен панкреатит туралы хабарламалар болды.
Емі
Уыттануға күдік туындаған кезде емді дереу бастау керек, ол мынадай шараларды қамтуы тиіс: белсендірілген көмірді кейіннен енгізе отырып, асқазанды шаю (алғашқы 1-2 сағат ішінде ғана тиімді), N-ацетилцистеинді немесе метионинді пероральді қабылдау.
Антидотты пероральді қабылдау қиындаған немесе мүмкін емес жағдайларда (мысалы, қатты құсу, сананың бұлыңғырлануы), N-ацетилцистеинді мүмкіндігінше 8 сағат ішінде вена ішіне енгізуге болады.
N-ацетилцистеин оқиға басталған 16 сағаттан кейін кейбір қорғауды қамтамасыз ете алады.
Парацетамолдың плазмадағы концентрациясын анықтау қажет (қабылдағаннан кейін 4 сағаттан ерте емес).
Тыныс алуды және қан айналымын бақылау (адреналинсіз!).
Құрысулар (тремор) кезінде диазепамды тағайындауға болады.
Бауыр сынамаларын емнің басында және әрбір 24 сағат сайын орындау және қайталау қажет. Көп жағдайда бауыр трансаминазаларының деңгейі 1-2 аптадан кейін бауыр функциясының толық қалпына келуімен қалыпқа келеді. Алайда, өте ауыр жағдайларда бауырды ауыстырып қондыру қажет болуы мүмкін.
Фенирамин және фенилэфрин
Симптомдары
Антигистамин компонентінің парасимпатолитикалық әсерінің және фенилэфриннің симпатомиметикалық әсерінің өзара күшеюіне байланысты мынадай симптомдар пайда болуы мүмкін: ұйқышылдық, кеш қозу (әсіресе балаларда); көрудің бұзылуы, бөртпе, жүрек айну, құсу, бас ауыруы, қан айналымының бұзылуы, кома, құрысулар, гипертензия, брадикардия.
Арнайы антидоты жоқ.
Әдеттегі шұғыл шаралар қолданылады.
Стимуляторларды қолдануға болмайды; егер артериялық қысым төмендесе, вазопрессорларды тағайындауға болады.
Гипертензияны альфа-рецепторлар блокаторларын вена ішіне енгізу арқылы емдеуге болады. Құрысулар (тремор) кезінде диазепамды тағайындауға болады.