Флуконазолды және келесі дәрілік заттарды бірге қолдану қарсы көрсетілімді
Цизаприд: флуконазол мен цизапридті бір мезгілде қабылдаған пациенттерде жүрек тарапынан жағымсыз реакциялардың, соның ішінде «пируэт» типі бойынша пароксизмалық қарыншалық тахикардияның (torsade de pointes) дамуы байқалды. Бақыланатын зерттеу барысында флуконазолды тәулігіне 1 рет 200 мг дозада және тәулігіне 4 рет 20 мг дозада цизапридті бір мезгілде қолдану қан плазмасындағы цизаприд концентрациясының едәуір артуына және QTс аралығының ұзаруына әкелді. Флуконазол мен цизапридті бір мезгілде қолдануға болмайды («Қолдануға болмайтын жағдайлар» бөлімін қараңыз).
Терфенадин: QTc аралығының ұзаруынан туындаған ауыр жүрек аритмиялардың дамуына байланысты азол тобынан зеңге қарсы дәрілік заттарды терфенадинмен бір уақытта қолданған пациенттерде осы препараттардың өзара әрекеттесуі бойынша зерттеулер жүргізілді. Бір зерттеуде флуконазолды тәулігіне 200 мг дозада қолданғанда QTc аралығының ұзаруы анықталған жоқ. Флуконазолды тәулігіне 400 мг және тәулігіне 800 мг дозада қолданатын тағы бір зерттеуде флуконазолдың тәулігіне 400 мг немесе одан жоғары дозада осы препараттарды бір мезгілде қолданғанда қан плазмасындағы терфенадин деңгейін айтарлықтай арттыратыны көрсетілген. Флуконазолды 400 мг немесе одан жоғары дозада терфенадинмен бірге қолдануға болмайды («Қолдануға болмайтын жағдайлар» бөлімін қараңыз). Флуконазолды тәулігіне 400 мг-ден аз дозада терфенадинмен бір мезгілде қолданған кезде пациенттің жай-күйіне мұқият мониторинг жүргізген жөн.
Астемизол: флуконазол мен астемизолды бір мезгілде қолдану астемизол клиренсінің төмендеуіне әкелуі мүмкін. Осыған байланысты қан плазмасындағы астемизол концентрациясының жоғарылауы өз кезегінде QT аралығының ұзаруына және сирек жағдайларда «пируэт» типі бойынша пароксизмалық қарыншалық тахикардияның (torsade de pointes) дамуына әкелуі мүмкін. Флуконазол мен астемизолды бір мезгілде қолдануға болмайды («Қолдануға болмайтын жағдайлар» бөлімін қараңыз).
Пимозид: тиісті in vitro немесе in vivo зерттеулері жүргізілмегеніне қарамастан, флуконазол мен пимозидті бір мезгілде қолдану пимозид метаболизмінің тежелуіне әкелуі мүмкін. Өз кезегінде, пимозидтің плазмалық концентрациясының жоғарылауы QT аралығының ұзаруына және сирек жағдайларда «пируэт» типі бойынша пароксизмалық қарыншалық тахикардияның (torsade de pointes) дамуына әкелуі мүмкін. Флуконазол мен пимозидті бір мезгілде қолдануға болмайды («Қолдануға болмайтын жағдайлар» бөлімін қараңыз).
Хинидин: тиісті in vitro немесе in vivo зерттеулері жүргізілмегеніне қарамастан, флуконазол мен хинидинді бір мезгілде қолдану хинидин метаболизмінің тежелуіне әкелуі мүмкін. Хинидинді қолдану QT аралығының ұзаруымен және сирек жағдайларда «пируэт» типті пароксизмалық қарыншалық тахикардияның (torsade de pointes) дамуымен байланысты. Флуконазол мен хинидинді бір мезгілде қолдануға болмайды («Қолдануға болмайтын жағдайлар» бөлімін қараңыз).
Эритромицин: флуконазол мен эритромицинді бір мезгілде қолдану кардиоуыттылықтың даму (QT аралығының ұзаруы, «пируэт» типі бойынша пароксизмалық қарыншалық тахикардияның (torsade de pointes) дамуы) және соның салдарынан кенеттен болатын коронарлық өлім қаупін арттырады. Флуконазол мен эритромицинді бір мезгілде қолдануға болмайды («Қолдануға болмайтын жағдайлар» бөлімін қараңыз).
Флуконазолды және келесі дәрілік заттарды бір мезгілде қолдану ұсынылмайды
Галофантрин: флуконазол CYP3A4-ке тежегіш әсер ету арқылы қан плазмасындағы галофантрин концентрациясын жоғарылатуы мүмкін. Флуконазол мен галофантринді бір мезгілде қолдану кардиоуыттылықтың даму (QT аралығының ұзаруы, «пируэт» типі бойынша пароксизмалық қарыншалық тахикардияның (torsade de pointes) дамуы) және соның салдарынан кенеттен болатын коронарлық өлім қаупін арттыруы мүмкін. Осы дәрілік заттардың біріктірілімін қолданудан аулақ болу керек («Қолдану кезіндегі қажетті сақтандыру шаралары» бөлімін қараңыз).
Сақтықпен қолданылуы керек бір мезгілде қолдану
Амиодарон: флуконазолды амиодаронмен бір мезгілде қолдану QТ аралығының ұзаруына әкелуі мүмкін. Флуконазол мен амиодаронды бір мезгілде қолданғанда, әсіресе флуконазолдың жоғары дозасын (800 мг) қабылдағанда сақ болу керек.
Флуконазолды және келесі дәрілік заттарды бір мезгілде қолдану сақтық танытуды және дозаны түзетуді қажет етеді
Басқа дәрілік заттардың флуконазолға әсері
Рифампицин: флуконазол мен рифампицинді бір мезгілде қолдану AUC 25 % төмендеуіне және флуконазолдың жартылай шығарылу кезеңінің 20 % қысқаруына әкелді. Рифампицин қабылдайтын пациенттерде флуконазол дозасын арттыру туралы мәселені қарау керек.
Дәрілік өзара әрекеттесуді зерттеу бойынша зерттеулер флуконазолды тамақтану кезінде, циметидинмен, антацидтермен бірге немесе бүкіл денені жаппай сәулелендіру жүргізілгеннен кейін (сүйек кемігін ауыстырып қондыруға дайындық кезінде) ішу арқылы қолдану флуконазолдың сіңірілуіне клиникалық маңызды әсер етпейтінін көрсетті.
Гидрохлоротиазид: фармакокинетикалық өзара әрекеттесуді зерттеуде флуконазол қабылдаған дені сау еріктілерге гидрохлоротиазидті бір мезгілде бірнеше рет қолдану қан плазмасындағы флуконазол концентрациясын 40 %-ға арттырды. Мұндай өзара әрекеттесу параметрлері диуретиктерді бір уақытта қабылдайтын пациенттер үшін флуконазолдың дозалау режимін өзгертуді қажет етпейді.
Флуконазолдың басқа дәрілік заттарға әсері
Флуконазол P450 цитохромының (CYP) 2C9 және 3A4 изоферменттерінің орташа тежегіші болып табылады. Флуконазол сонымен қатар CYP2C19 изоферментінің күшті тежегіші болып табылады. Анықталған/белгіленген өзара әрекеттесулерден басқа (бұдан әрі), флуконазолмен бір мезгілде қолданғанда CYP2C9, CYP2C19 және CYP3A4 арқылы метаболизденетін басқа препараттардың қан плазмасындағы концентрациясының жоғарылау қаупі бар. Демек, препараттардың мұндай біріктірілімдерін сақтықпен қолданған жөн; бұл ретте пациенттердің жағдайын мұқият бақылау қажет. Флуконазолдың жартылай шығарылуының ұзақ кезеңіне байланысты оның ферменттерге тежегіштік әсері ем аяқталғаннан кейін 4-5 тәулік бойы сақталады («Қолдануға болмайтын жағдайлар» бөлімін қараңыз).
Аброцитиниб: флуконазол (CYP2C19, 2C9, 3A4 тежегіші) әсер етуші зат аброцитинибтің әсер ету деңгейін 155 %-ға арттырды. Флуконазолмен бір мезгілде қолданғанда аброцитиниб дозасын аброцитинибті қолдану жөніндегі нұсқаулыққа сәйкес түзету керек.
Альфентанил: дені сау еріктілерде флуконазолды (400 мг дозада) және алфентанилді (вена ішіне 20 мкг/кг дозада) бір мезгілде қолдану альфентанилдің AUC10 екі есе ұлғаюына әкелді (CYP3A4 изоферментін тежеу арқылы орын алуы мүмкін). Альфентанил дозасын түзету қажет болуы мүмкін.
Амитриптилин, нортриптилин: флуконазол амитриптилин мен нортриптилиннің әсерін күшейтеді. 5-нортриптилин және/немесе S-амитриптилин концентрациясын біріктірілген емнің басында және емнің бірінші аптасынан кейін анықтау ұсынылады. Қажет болса, амитриптилин/нортриптилин дозасын түзету керек.
Амфотерицин В: иммунитеті қалыпты және әлсіреген, инфекция жұқтырған тышқандарда флуконазол мен амфотерицин В бір мезгілде қолданғанда келесідей нәтижелер алынды: С.albicans туындатқан жүйелік инфекция кезінде зеңге қарсы аздаған аддитивті әсер, Cryptococcus neoformans туындатқан бассүйекішілік инфекция кезінде өзара әрекеттесудің болмауы және Aspergillus fumigatus туындатқан жүйелі инфекция кезінде екі препараттың антагонизмі. Осы зерттеулерде алынған нәтижелердің клиникалық маңыздылығы белгісіз.
Антикоагулянттар: тіркеуден кейінгі бақылау кезеңінде варфарин мен флуконазолды бір мезгілде қолдану кезінде протромбиндік уақыттың ұзаруына байланысты қан кетулердің (гематомалардың түзілуі, мұрыннан қан кету, асқазан-ішектен қан кету, гематурия және мелена) дамуы туралы хабарламалар келіп түсті. Мұндай құбылыстар азолдар тобының басқа зеңге қарсы препараттарды қолдану кезінде де байқалды. Флуконазол мен варфаринді бір мезгілде қолданған кезде СYР2С9 изоферменті арқылы варфарин метаболизмінің бәсеңдеуі салдарынан протромбиндік уақыттың екі есе ұлғаюы байқалды. Кумаринді қатардағы антикоагулянттарды немесе индандионды флуконазолмен бірге қабылдайтын пациенттерде протромбиндік уақытты мұқият бақылау ұсынылады. Антикоагулянттың дозасын түзету қажет болуы мүмкін.
Қысқа әсер ететін бензодиазепиндер, мысалы, мидазолам, триазолам: мидазолам мен флуконазолды пероральді қолданғаннан кейін қан сарысуындағы мидазолам концентрациясының айтарлықтай жоғарылауы және психомоторлық әсерлердің жоғарылауы байқалды. Флуконазолды 200 мг дозада және мидазоламды ішке 7,5 мг дозада бір мезгілде қолдану мидазоламның AUC жоғарылауына және жартылай шығарылу кезеңінің 3,7 және тиісінше 2,2 есе ұзаруына әкелді. Тәулігіне 200 мг дозада флуконазолды және ішке 0,25 мг дозада триазоламды бір мезгілде қолдану триазоламның AUC ұлғаюына және жартылай шығарылу кезеңінің 4,4 және тиісінше 2,3 есе ұзаруына әкелді. Флуконазол мен триазоламды бір мезгілде қолданғанда триазолам әсерінің күшеюі және ұзартылуы байқалды. Егер флуконазол қабылдайтын пациенттерге бір мезгілде бензодиазепиндермен ем жүргізу қажет болса, соңғысының дозасын төмендету туралы мәселені қарау және пациенттердің жай-күйіне тиісті бақылау орнату керек.
Карбамазепин: флуконазол карбамазепиннің метаболизмін тежейді және қан плазмасындағы карбамазепин концентрациясының 30 %-ға жоғарылауына ықпал етеді. Карбамазепин уыттылығының даму қаупін ескеру қажет. Карбамазепин дозасын оның қандағы концентрация деңгейіне және емдік әсерінің айқындылық дәрежесіне қарай түзету қажет болуы мүмкін.
Кальций өзекшелерінің блокаторлары: кейбір кальций өзекшелерінің антагонистері (нифедипин, исрадипин, амлодипин, верапамил және фелодипин) CYP3A4 изоферментімен метаболизденеді. Флуконазол кальций өзекшелері блокаторларының жүйелік әсерін арттыра алады. Жағымсыз әсерлердің дамуын мұқият бақылау ұсынылады.
Целекоксиб: флуконазолды (тәулігіне 200 мг дозада) және целекоксибті (200 мг дозада) бір мезгілде қолданғанда целекоксибтің ең жоғары концентрациясының және AUC 68 %-ға және сәйкесінше 134 %-ға жоғарылауы байқалды. Флуконазолмен біріктірілген кезде целекоксибтің жарты дозасы қажет болуы мүмкін.
Циклофосфамид: циклофосфамид пен флуконазолды бір мезгілде қолдану қан сарысуындағы билирубин мен креатинин деңгейінің жоғарылауына әкеледі. Бұл біріктірілім билирубин мен креатинин концентрациясының жоғарылау қаупін ескере отырып қолжетімді.
Фентанил: фентанил мен флуконазолдың өзара әрекеттесуіне байланысты өлімге әкелетін фентанилмен уыттанудың бір жағдайы туралы хабарланды. Сонымен қатар, дені сау еріктілерді зерттеу флуконазолдың фентанилдің элиминациясын едәуір баяулатқанын көрсетті. Фентанил концентрациясының жоғарылауы тыныстың тарылуына әкелуі мүмкін. Тыныстың тарылу ықтимал қаупін анықтау үшін пациенттердің жағдайын мұқият бақылау керек. Фентанил дозасын түзету қажет болуы мүмкін.
ГМГ-КоА-редуктаза тежегіштері: флуконазолды аторвастатин және симвастатин сияқты CYP3A4 арқылы метаболизденетін ГМГ-КоА-редуктаза тежегіштерімен немесе флувастатин (статиндердің бауыр метаболизмінің төмендеуі) сияқты CYP2С9 арқылы бір мезгілде қолданғанда миопатия мен рабдомиолиздің даму қаупі артады (дозаға байланысты). Егер қатарлас жүретін ем қажет болса, пациентті миопатия мен рабдомиолиз симптомдары тұрғысынан байқалуы керек, сонымен қатар креатининкиназа концентрациясын бақылау керек. Креатинкиназа деңгейінің айқын жоғарылауы кезінде, сондай-ақ миопатия/рабдомиолизге күдік туындағанда немесе анықталған кезде ГМГ-КоА-редуктаза тежегіштерін қабылдауды тоқтату керек. Статиндерді қолдану жөніндегі нұсқаулыққа сәйкес ГМГ КоА редуктаза тежегіштерінің төмен дозалары қажет болуы мүмкін.
Ибрутиниб: флуконазол сияқты орташа CYP3A4 тежегіштері плазмадағы иматиниб концентрациясын арттырады және уыттылық қаупін арттыруы мүмкін. Егер біріктірілімдерді болдырмау мүмкін болмаса, тежегішті қолдану кезінде ибрутиниб дозасын күніне бір рет (екі капсула) 280 мг-ға дейін азайту және мұқият клиникалық бақылауды қамтамасыз ету қажет.
Ивакафтор (бөлек немесе сол емдік кластың препараттармен бірге): муковисцидоз кезінде трансжарғақшалық өткізгіштік реттегішінің модуляторымен (CFTR) – ивакафтормен бір мезгілде қолдану ивакафтордың әсерін 3 есе, ал гидроксиметил-ивакафтордың әсерін (М1) 1,9 есе арттырды. Ивакафторды қолдану жөніндегі нұсқаулыққа сәйкес (бөлек немесе біріктірілімде) ивакафтордың дозасын азайту қажет (бөлек немесе біріктірілімде).
Олапариб: флуконазол сияқты орташа CYP3A4 тежегіштері плазмадағы олапариб концентрациясын арттырады; бір мезгілде қолдану ұсынылмайды. Егер біріктірілімдерді болдырмау мүмкін болмаса, қажет олапариб дозасын күніне екі рет 200 мг-ға дейін шектеңіз.
Иммуносупрессорлар (мысалы, циклоспорин, эверолимус, сиролимус және такролимус):
Циклоспорин: флуконазол циклоспориннің концентрациясын және AUC деңгейін айтарлықтай арттырады. Флуконазолды тәулігіне 200 мг дозада және циклоспоринді (тәулігіне 2,7 мг/кг дозада) бір мезгілде қолданғанда циклоспориннің AUC 1,8 есе жоғарылауы байқалды. Бұл препараттарды оның концентрациясына байланысты циклоспорин дозасы төмендеген жағдайда бір мезгілде қолдануға болады.
Эверолимус: тиісті in vivo және in vitro зерттеулері жүргізілмегеніне қарамастан, флуконазол CYP3А4 тежеу арқылы қан сарысуындағы эверолимус концентрациясын арттыруға қабілетті деп саналады.
Сиролимус: флуконазол сиролимустың қан плазмасындағы концентрациясын сиролимус СYР3А4 және Р-гликопротеин метаболизмін тежеу арқылы жоғарылатуы мүмкін. Бұл біріктірілім емдік әсердің концентрациясы мен ауырлығына байланысты сиролимус дозасын түзету жағдайында қолданылуы мүмкін.
Такролимус: флуконазол қан сарысуындағы такролимус концентрациясын ішекте CYP3A4 ферментімен такролимус алмасуын тежеу арқылы пероральді қолданғанда 5 есеге дейін арттыруға қабілетті. Такролимусты вена ішіне қолданғанда фармакокинетикада елеулі өзгерістер байқалған жоқ. Қан сарысуындағы такролимус концентрациясының жоғарылауы нефроуыттылықтың дамуымен байланысты болды. Ішке қабылдау үшін такролимустың дозасын оның қандағы концентрациясына байланысты төмендету қажет.
Лозартан: флуконазол лозартанның метаболизмін оның белсенді метаболитіне (Е-3174) дейін бәсеңдетеді, ол лозартанды қабылдаған кезде ангиотензин II рецепторларына антагонизммен байланысты әсерлердің басым бөлігіне жауап береді. Емдеудің барлық кезеңі ішінде пациенттерде артериялық қысымның тұрақты мониторингін жүзеге асыру ұсынылады.
Луразидон: флуконазол сияқты орташа CYP3A4 тежегіштері плазмадағы луразидон концентрациясын жоғарылатуы мүмкін. Егер бір мезгілде қолдануды болдырмау мүмкін болмаса, луразидонды қолдану жөніндегі нұсқаулықта көрсетілгендей луразидон дозасын азайту керек.
Метадон: флуконазол қан сарысуындағы метадон концентрациясын жоғарылатуы мүмкін. Метадон дозасын түзету қажет болуы мүмкін.
Қабынуға қарсы стероидты емес дәрілер (ҚҚСД): флуконазолмен бір мезгілде қолданғанда флурбипрофеннің Cmax және АUС тек флурбипрофенді қолдану кезіндегі ұқсас көрсеткіштермен салыстырғанда 23 %-ға және сәйкесінше 81 %-ға артқан. Сол сияқты, флуконазолды және рацемиялық ибупрофенді (400 мг дозада) бір мезгілде қолданғанда ибупрофеннің фармакологиялық белсенді S-(+) изомерінің Cmax және AUC тек рацемиялық ибупрофенді қолданған кездегі ұқсас көрсеткіштермен салыстырғанда 15 %-ға және сәйкесінше 82 %-ға артқан.
Нысаналы зерттеулердің жоқ екеніне қарамастан, флуконазол CYP2C9 изоферментімен (мысалы, напроксен, лорноксикам, мелоксикам, диклофенак) метаболизденетін басқа ҚҚСД-лердің жүйелік экспозициясын арттыруға қабілетті екені белгілі. ҚҚСД қабылдаумен байланысты жағымсыз әсерлер мен уыттылықты жиі бақылау ұсынылады. ҚҚСД дозасын түзету қажет болуы мүмкін.
Фенитоин: флуконазол бауырдағы фенитоин метаболизмін тежейді. Флуконазолды 200 мг дозада және фенитоинді 250 мг вена ішіне бір мезгілде бірнеше рет қолдану фенитоиннің AUC24 және Сmin 75 %-ға және сәйкесінше 128 %-ға ұлғаюына әкелді. Осы дәрілік заттарды бір мезгілде қолданған кезде фенитоиннің уытты әсерінің дамуын болдырмау үшін қан плазмасындағы фенитоин концентрациясына мониторинг жүргізу керек.
Преднизон: 3 айлық ем курсынан кейін флуконазолды тоқтату аясында бауыр трансплантациясынан кейін пациентте бүйрекүсті безі қыртысының жедел жеткіліксіздігінің дамуы туралы хабарлама бар. Флуконазолмен емдеуді тоқтату СYРЗА4 изоферментінің белсенділігін арттырды, бұл преднизон метаболизмінің жоғарылауына әкелді. Преднизонмен және флуконазолмен ұзақ уақыт бойы біріктірілген ем алатын пациенттер бүйрекүсті безі қыртысының жеткіліксіздігін анықтау мақсатында флуконазол қабылдауды тоқтатқан кезде мұқият медициналық бақылауда болуы тиіс.
Рифабутин: флуконазол қан сарысуындағы рифабутин концентрациясын жоғарылатады, нәтижесінде рифабутиннің AUC 80 %-ға дейін артады. Флуконазол мен рифабутинді бір мезгілде қолданғанда увеиттің даму жағдайлары сипатталған. Дәрілік заттардың осындай біріктірілімін қолданған кезде рифабутиннің уытты әсер ету симптомдарын назарға алу қажет.
Саквинавир: флуконазол бауырдағы саквинавирдің метаболизмін CYP3A4 изоферментімен тежеу және Р-гликопротеинді тежеу арқылы саквинавирдің AUC және Cmax деңгейін шамамен 50 %-ға және 55 %-ға арттырады. Флуконазол мен саквинавирдің/ритонавирдің өзара әрекеттесуін зерттеу жүргізілмеген, сондықтан ол одан да айқын болуы мүмкін. Саквинавирдің дозасын түзету қажет болуы мүмкін.
Сульфонилмочевина туындылары: дені сау еріктілермен жүргізілген зерттеулер флуконазолды сульфонилмочевинаның пероральді туындыларымен (мысалы, хлорпропамидпен, глибенкламидпен, глипизидпен, толбутамидпен) бір мезгілде қолдану олардың жартылай шығарылу кезеңінің ұзаруына әкелетінін көрсетті. Флуконазолмен бір мезгілде қолданған кезде қандағы глюкоза деңгейін тұрақты бақылау және қажет болған жағдайда, сульфонилмочевина препараттарының дозасын уақтылы төмендету қажет.
Теофиллин: флуконазолды 200 мг дозада 14 күн бойы қабылдаған кезде дәрілік өзара әрекеттесудің плацебо-бақыланатын зерттеуінде теофиллиннің плазмалық клиренсінің орташа жылдамдығы 18 %-ға төмендеді. Теофиллинді жоғары дозада қолданатын немесе басқа себептермен теофиллиннің уытты көріністерінің даму қаупі жоғары пациенттерді теофиллиннің уытты әсерінің белгілерін анықтау үшін мұқият бақылау керек. Уыттылық белгілері пайда болған кезде емді өзгерту керек.
Тофацитиниб: тофацитинибтің экспозициясы тофацитинибті CYP3A4 қалыпты тежелуіне және CYP2C19 күшті тежелуіне әкелетін препараттармен (мысалы, флуконазол) бір мезгілде қолданғанда жоғарылайды. Сондықтан осы препараттармен біріктірілген кезде тофацитиниб дозасын тәулігіне бір рет 5 мг-ға дейін төмендету ұсынылады.
Толваптан: толваптанның экспозициясы CYP3A4 изоферментінің субстраты болып табылатын толваптанды CYP3A4 орташа тежегіші флуконазолмен бірге қолданған кезде айтарлықтай артады (AUC 200 %-ға; Cmax 80 %-ға), бұл жағымсыз реакциялардың даму қаупінің айтарлықтай жоғарылауына әкеледі, атап айтқанда диурездің жоғарылауы, дегидратация және бүйректің жедел жеткіліксіздігі. Осы препараттарды бір мезгілде қолданғанда толваптан дозасын азайтып, пациенттің жағдайын мұқият бақылау керек.
Қабіршөп алкалоидтары: нысаналы зерттеулердің болмауына қарамастан, флуконазол қан плазмасындағы қабіршөп алкалоидтарының концентрациясын жоғарылатуға қабілетті деп саналады (мысалы, винкристин және винбластин) және осылайша нейроуыттылықтың дамуына әкеледі, бұл CYP3А4 изоферментінің тежелуіне байланысты болуы мүмкін.
А дәрумені: флуконазолды тоқтатқаннан кейін жойылған толық трансретиноин қышқылын (А дәруменінің қышқыл түрі) және флуконазолды бір мезгілде қолдану кезінде мидың жалуған ісік түрінде орталық жүйке жүйесі (ОЖЖ) тарапынан жағымсыз реакциялардың дамуының бір жағдайы туралы хабарлама бар. Бұл біріктірілімді қолдануға болады, бірақ ОЖЖ тарапынан жағымсыз реакциялардың туындау мүмкіндігі туралы есте сақтау керек.
Вориконазол (CYP2C9, CYP2C19 және CYP3A4 изоферменттер тежегіші): 8 дені сау еркек еріктілерде вориконазол (бірінші күні әр 12 сағат сайын 400 мг, содан кейін 2,5 күн ішінде әр 12 сағат сайын 200 мг) мен флуконазолды (бірінші күні 400 мг, содан кейін 4 күн ішінде әр 24 сағат сайын 200 мг) бір мезгілде пероральді қолдану вориконазолдың Cmax және AUC орташа есеппен 57 %-ға (90 % СА: 20 %, 107 %) және сәйкесінше 79 %-ға (90 % СА: 40 %, 128 %) жоғарылауына әкелді. Вориконазол немесе флуконазол дозасының және/немесе қолдану жиілігінің төмендеуі осы әсердің жойылуына әкелетіні-әкелмейтіні белгісіз. Егер вориконазол флуконазолды қолданғаннан кейін дәйекті түрде қолданылса, вориконазолмен байланысты жағымсыз құбылыстарды бақылау ұсынылады.
Зидовудин: пероральді қолданған кезде флуконазол зидовудин клиренсін шамамен 45 %-ға төмендетеді және зидовудиннің Cmax және AUC деңгейін 84 %-ға және сәйкесінше 74 %-ға арттырады. Бұдан басқа, флуконазолмен бір мезгілде қолданған кезде зидовудиннің жартылай шығарылу кезеңінің шамамен 128 %-ға ұзаруы байқалды. Дәрілік заттардың осындай біріктірілімін алатын пациенттер зидовудинді қолданумен байланысты жағымсыз реакцияларды анықтау мақсатында бақылауда болуы тиіс. Қажет болған жағдайда зидовудин дозасын төмендетуге болады.
Азитромицин: азитромицинді 1200 мг дозада бір рет қабылдаудың флуконазол фармакокинетикасына 800 мг дозада бір рет қолданғанда әсерін, сондай-ақ флуконазолдың азитромицин фармакокинетикасына әсерін анықтау үшін 18 дені сау еріктілердің қатысуымен ашық, рандомизацияланған, үш жақты айқаспалы зерттеу жүргізілді. Флуконазол мен азитромицин арасында елеулі фармакокинетикалық өзара әрекеттесу анықталған жоқ.
Пероральді контрацептивтер: флуконазолды көп рет қолдану аясында біріктірілген пероральді контрацептивті қолдану бойынша екі фармакокинетикалық зерттеулер жүргізілді. Флуконазолды 50 мг дозада қолданған кезде гормондар деңгейіне айтарлықтай әсері анықталған жоқ, ал флуконазолды 200 мг дозасында күнделікті қабылдаған кезде этинилэстрадиол мен левоноргестрелдің AUC 40 %-ға және сәйкесінше 24 %-ға артты. Осылайша, флуконазолды көрсетілген дозаларда көп рет қолдану біріктірілген пероральді контрацептивтердің тиімділігіне әсер ету ықтималдылығы аз.