Флуконазолды келесі препараттармен бір мезгілде қолдануға болмайды:
Цизаприд: флуконазол мен цизапридті бір мезгілде қабылдаған пациенттерде жүрек тарапынан жағымсыз реакциялардың дамуы, соның ішінде «пируэт» типті полиморфты қарыншалық тахикардия (torsade de pointes) байқалды. Бақыланатын зерттеу барысында флуконазолды тәулігіне 1 рет 200 мг дозада және цизапридті тәулігіне 4 рет 20 мг дозада бір мезгілде қолдану қан плазмасындағы цизаприд концентрациясының едәуір жоғарылауына және QTc аралығының ұзаруына әкелді. Флуконазол мен цизапридті бір мезгілде қолдануға болмайды.
Терфенадин: QTc аралығының ұзаруынан туындаған ауыр жүрек аритмиясының дамуына байланысты терфенадинмен бір мезгілде азолдар тобынан зеңге қарсы препараттарды қолданған пациенттерде осы препараттардың өзара әрекеттесуіне зерттеулер жүргізілді. Бір зерттеуде флуконазолды тәулігіне 200 мг дозада қолданғанда QTc аралығының ұзаруы анықталған жоқ. Флуконазолды тәулігіне 400 мг және тәулігіне 800 мг дозада қолданатын тағы бір зерттеуде флуконазолдың тәулігіне 400 мг немесе одан жоғары дозада осы препараттарды бір мезгілде қолданғанда қан плазмасындағы терфенадин концентрациясын едәуір арттатыны көрсетілген. Флуконазолды тәулігіне 400 мг немесе одан да көп дозада терфенадинмен бір мезгілде қолдануға болмайды. Флуконазолды тәулігіне 400 мг-ден аз дозада терфенадинмен бір мезгілде қолданған кезде пациенттің жай-күйіне мұқият мониторинг жүргізу керек.
Астемизол: флуконазол мен астемизолды бірге қолдану астемизол клиренсінің төмендеуіне әкелуі мүмкін. Нәтижесінде, қан плазмасындағы астемизол концентрациясының жоғарылауы өз кезегінде QT аралығының ұзаруына және сирек жағдайларда «пируэт» типті полиморфты қарыншалық тахикардияның дамуына әкелуі мүмкін (torsades de pointes). Флуконазол мен астемизолды бір мезгілде қолдануға болмайды.
Пимозид: тиісті in vitro және in vivo зерттеулер жүргізілмегеніне қарамастан, флуконазол мен пимозидті бірге қолдану пимозид метаболизмінің тежелуіне әкелуі мүмкін деп есептеледі. Өз кезегінде, қан плазмасындағы пимозид концентрациясының жоғарылауы QT аралығының ұзаруына және сирек жағдайларда «пируэт» типті полиморфты қарыншалық тахикардияның дамуына әкелуі мүмкін (torsades de pointes). Флуконазол мен пимозидті бір мезгілде қолдануға болмайды.
Хинидин: тиісті in vitro және in vivo зерттеулер жүргізілмегеніне қарамастан, флуконазол мен хинидинді бірге қолдану соңғысының метаболизмінің тежелуіне әкелуі мүмкін деп есептеледі. Хинидинді қолдану QT аралығының ұзаруымен және сирек жағдайларда «пируэт» типті полиморфты қарыншалық тахикардияның дамуымен қатар жүрді (torsades de pointes). Флуконазол мен хинидинді бір мезгілде қолдануға болмайды.
Эритромицин: флуконазол мен эритромицинді бір мезгілде қолдану кардиоуыттылықтың даму қаупін арттырады (QT аралығының ұзаруы, «пируэт» типті полиморфты қарыншалық тахикардия (torsades de pointes)) және соның салдарынан кенеттен коронарлық өлім. Флуконазол мен эритромицинді бір мезгілде қолдануға болмайды.
Флуконазолды және келесі дәрілік препараттарды бір мезгілде қолдану ұсынылмайды:
Галофантрин: флуконазол CYP3A4 изоферментінің тежелуіне байланысты қан плазмасындағы галофантрин концентрациясын жоғарылатуы мүмкін. Флуконазол мен галофантринді бір мезгілде қолдану кардиоуыттылықтың даму қаупін арттыруы мүмкін (QT аралығының ұзаруы, «пируэт» типті полиморфты қарыншалық тахикардия (torsades de pointes)) және соның салдарынан кенеттен коронарлық өлім. Осы дәрілік препараттардың біріктірілімін қолданудан аулақ болу керек.
Келесі дәрілік препараттармен бір мезгілде қолдану сақтықты қажет етеді:
Амиодарон: флуконазолды амиодаронмен бірге бір мезгілде қолдану QT аралығының ұзаруына әкелуі мүмкін. Флуконазол мен амиодаронды бір мезгілде қолдану қажет болған жағдайда, әсіресе флуконазолды жоғары дозада (800 мг) қолданған кезде сақ болу керек.
Келесі препараттармен бір мезгілде қолдану сақтық пен дозаны түзетуді қажет етеді:
Флуконазолға әсер ететін дәрілік препараттар:
Рифампицин: флуконазол мен рифампицинді бір мезгілде қолдану «концентрация-уақыт» қисығы (AUC) астындағы аймақтың 25% төмендеуіне және флуконазолдың жартылай шығарылу кезеңінің 20% қысқаруына әкелді. Рифампицин қабылдаған пациенттерде флуконазол дозасын арттырудың орындылығын ескеру қажет.
Дәрілік өзара әрекеттесулердің зерттеулері флуконазолды тамақтану кезінде циметидинмен, антацидтермен бірге немесе бүкіл денеге толық сәулелену жүргізілгеннен кейін (сүйек кемігін трансплантациялауға дайындық кезінде) пероральді қолдану флуконазолдың сіңуіне клиникалық маңызды әсер етпейтінін көрсетті.
Гидрохлоротиазид: дәрілік өзара әрекеттесулердің фармакокинетикалық зерттеуінде флуконазолмен емделген дені сау еріктілердің гидрохлортиазидті бірнеше рет қабылдауы қан плазмасындағы флуконазол концентрациясының 40% - ға арттырғаны анықталды. Осындай әсер ету айқындылығы кезінде диуретиктерді бір мезгілде қабылдайтын пациенттерде флуконазолдың дозасын өзгерту қажет емес.
Флуконазол әсер ететін дәрілік препараттар:
Флуконазол-P450 цитохромының (CYP) 2C9 және 3A4 изоферменттерінің орташа тежегіші болып табылады. Флуконазол сонымен қатар CYP2C19 изоферментінің күшті тежегіші болып табылады. Анықталған / айқындалған өзара әрекеттесулерден басқа (бұдан әрі), флуконазолмен бір мезгілде қолданғанда CYP2C9, CYP2C19 және CYP3A4 арқылы метаболизденетін басқа препараттардың қан плазмасындағы концентрациясының жоғарылау қаупі бар. Осыған байланысты препараттардың мұндай біріктірілімін сақтықпен қолдану және пациенттердің жағдайын мұқият бақылау керек. Флуконазолдың жартылай шығарылуының ұзақ кезеңіне байланысты оның ферменттерге тежегіш әсері емдеу тоқтатылғаннан кейін 4-5 тәулік бойы сақталады.
Аброцитиниб: флуконазол (CYP2C19, 2C9, 3A4 тежегіші) аброцитинибтің белсенді бөлігінің экспозициясын 155% - ға арттырды. Флуконазолмен бір мезгілде қолданғанда аброцитинибтің дозасын аброцитинибті медициналық қолдану жөніндегі нұсқаулыққа сәйкес түзету қажет.
Алфентанил: дені сау еріктілерде флуконазолды (400 мг дозада) және алфентанилді (вена ішіне 20 мкг/кг дозада) бір мезгілде қолдану AUC10 алфентанилдің екі есе өсуіне әкелді (бұл CYP3A4 изоферментін тежеу арқылы болуы ықтимал). Алфентанил дозасын түзету қажет болуы мүмкін.
Амитриптилин, нортриптилин: флуконазол амитриптилин мен нортриптилиннің әсерін күшейтеді. 5-нортриптилин және/немесе S-амитриптилин концентрациясын біріктіріп емдеудің басында және емдеудің бірінші аптасынан кейін өлшеу ұсынылады. Қажет болған жағдайда амитриптилин/нортриптилин дозасын түзету керек.
Амфотерицин В: қалыпты және иммунитеті төмендеген инфекцияланған тышқандарда флуконазол мен амфотерицин В бір мезгілде қолданғанда келесі нәтижелер алынды: C. Albicans тудырған жүйелік инфекциядағы зеңге қарсы шағын аддитивті әсер; Cryptococcus neoformans тудырған бас сүйек ішіндегі инфекцияда өзара әрекеттесудің болмауы; және Aspergillus fumigatus тудырған жүйелік инфекциядағы екі препараттың антагонизмі. Осы зерттеулерде алынған нәтижелердің клиникалық маңыздылығы белгісіз.
Антикоагулянттар: тіркеуден кейінгі бақылау кезеңінде, басқа зеңдерге қарсы препараттарға (азол туындылары) қатысты және варфарин мен флуконазолды бір мезгілде қолдану кезінде протромбин уақытының ұзаруына байланысты қан кетулердің (гематомалар, мұрыннан және асқазан-ішек жолынан қан кетулер, гематурия, мелена) дамуы туралы хабарламалар келіп түсті. Флуконазол мен варфаринді бір мезгілде қолданғанда протромбин уақытының екі есе ұлғаюы байқалды, бұл, CYP2С9 изоферменті арқылы варфарин метаболизмінің тежелуіне байланысты болуы мүмкін. Флуконазолмен бірге кумарин немесе индандион қатарындағы антикоагулянттарды қабылдайтын пациенттерде протромбин уақытын мұқият бақылау ұсынылады. Сондай-ақ, антикоагулянттардың дозасын түзетудің орындылығын бағалау керек.
Бензодиазепиндер (қысқа әсер ететін), мысалы, мидазолам және триазолам:
Мидазолам мен флуконазолды пероральді қолданғаннан кейін қан сарысуындағы мидазолам концентрациясының айтарлықтай жоғарылауы және психомоторлық әсерлердің жоғарылауы байқалды. Флуконазолды 200 мг дозада және мидазоламды ішке 7,5 мг дозада бір мезгілде қолдану AUC жоғарылауына және мидазоламның жартылай шығарылу кезеңінің сәйкесінше 3,7 және 2,2 есе ұзаруына әкелді. Флуконазолды тәулігіне 200 мг дозада және триазоламды ішке 0,25 мг дозада бір мезгілде қолдану AUC жоғарылауына және триазоламның жартылай шығарылу кезеңінің сәйкесінше 4,4 және 2,3 есе ұзаруына әкелді. Флуконазол мен триазоламды бір мезгілде қолданғанда триазолам әсерінің күшеюі мен ұзаруы байқалды. Егер флуконазол қабылдаған пациенттерге бензодиазепинмен бір мезгілде ем жүргізу қажет болса, бензодиазепин дозасын төмендетудің орындылығын бағалап, пациенттердің жағдайын тиісті бақылауды тағайындау керек.
Карбамазепин: флуконазол карбамазепиннің метаболизмін тежейді және қан плазмасындағы карбамазепин концентрациясының 30% жоғарылауына ықпал етеді. Карбамазепин уыттылығының даму қаупін ескеру қажет. Концентрацияға/әсерге қарай карбамазепин дозасын түзету қажеттілігін бағалау керек.
Кальций өзекшелерінің блокаторлары: кейбір кальций өзекшелерінің антагонистері (нифедипин, исрадипин, амлодипин, верапамил және фелодипин) CYP3A4 изоферментімен метаболизденеді. Флуконазол кальций өзекшелері антагонистерінің жүйелік экспозициясын арттыруға қабілетті. Жағымсыз реакцияларды анықтау үшін мұқият мониторинг жүргізу ұсынылады.
Целекоксиб: флуконазолды (тәулігіне 200 мг дозада) және целекоксибті (200 мг дозада) бір мезгілде қолданғанда целекоксибтің ең жоғары концентрациясының (Cmax) және AUC сәйкесінше 68% және 134% жоғарылауы байқалды. Целекоксиб пен флуконазолды бір мезгілде қолданғанда целекоксиб дозасын екі есе азайту қажет болуы мүмкін.
Циклофосфамид: Циклофосфамид пен флуконазолды бір мезгілде қолдану қан сарысуындағы билирубин мен креатинин концентрациясының жоғарылауына әкелді. Бұл біріктірілімге билирубин мен сарысу креатининінің концентрациясының жоғарылау қаупін ескере отырып, жол беруге болады.
Фентанил: фентанил мен флуконазолдың өзара әрекеттесуіне байланысты өлімге әкелетін фентанилмен уланудың бір жағдайы туралы хабарланды. Сонымен қатар, дені сау еріктілерге жүргізілген зерттеу флуконазолдың фентанилдің шығарылуын айтарлықтай баяулатқанын көрсетті. Фентанил концентрациясының жоғарылауы тыныс алудың бәсеңдеуіне әкелуі мүмкін. Тыныс алу функциясының бәсеңдеуінің ықтимал қаупін анықтау үшін пациенттердің жағдайын мұқият бақылау керек. Фентанил дозасын түзету қажет болуы мүмкін.
ГМГ-КоА-редуктаза тежегіштері: флуконазолды және CYP3A4 изоферментімен метаболизденетін ГМГ-КоА-редуктаза тежегіштерін (аторвастатин және симвастатин сияқты) немесе CYP2C9 изоферментімен метаболизденетін ГМГ-КоА-редуктаза тежегіштерін (флувастатин сияқты) бір мезгілде қолдану миопатия мен рабдомиолиздің даму қаупін арттырады. Аталған препараттармен бір мезгілде емдеу қажет болған жағдайда миопатия мен рабдомиолиз симптомдарын анықтау және креатинкиназа концентрациясын бақылау мақсатында пациенттің жағдайын мұқият бақылау қажет. Креатинкиназа концентрациясының едәуір жоғарылауы жағдайында, сондай-ақ миопатия/рабдомиолизге күдік болған немесе олар анықталған жағдайда ГМГ-КоА-редуктаза тежегіштерімен емдеуді тоқтату керек.
Ибрутиниб: флуконазол сияқты CYP3A4 изоферментінің орташа тежегіштері плазмадағы ибрутиниб концентрациясын арттырады және уыттылық қаупін арттыруы мүмкін.
Егер препараттарды біріктіріп қолданбау мүмкін болмаса, тежегішті қолдану кезінде Ибрутиниб дозасын тәулігіне бір рет (2 капсула) 280 мг-ге дейін азайту және мұқият клиникалық бақылауды қамтамасыз ету қажет.
Ивакафтор: ивакафтормен, муковисцидоздың трансжарғақшалық өткізгіштік реттегішінің (CFTR) стимуляторымен бір мезгілде қолдану ивакафтор экспозициясын 3 есеге, гидроксиметил ивакафтор (M1) экспозициясын 1,9 есе арттырды. Флуконазол және эритромицин сияқты орташа CYP3A изоферментінің тежегіштерін бір мезгілде қабылдайтын пациенттерге ивакафторды тәулігіне бір рет 150 мг-ге дейін төмендету ұсынылады.
Олапариб: флуконазол сияқты CYP3A4 изоферментінің орташа тежегіштері қан плазмасындағы олапариб концентрациясын арттырады. Оларды бір уақытта қолдану ұсынылмайды. Егер бір мезгілде қолдануды болдырмау мүмкін болмаса, олапариб дозасын тәулігіне екі рет 200 мг-ге дейін азайту керек.
Иммунодепрессанттар (мысалы, циклоспорин, эверолимус, сиролимус және такролимус): Циклоспорин: флуконазол циклоспориннің концентрациясын және AUC айтарлықтай арттырады. Флуконазолды тәулігіне 200 мг дозада және циклоспоринді (тәулігіне 2,7 мг/кг дозада) бір мезгілде қолданғанда циклоспориннің AUC 1,8 есе жоғарылауы байқалды. Бұл препараттарды концентрациясына қарай циклоспорин дозасы төмендету арқылы бір мезгілде қолдануға болады.
Эверолимус: тиісті in vivo және in vitro зерттеулері жүргізілмегеніне қарамастан, флуконазол CYP3A4 изоферментінің тежелуі арқылы қан сарысуындағы эверолимус концентрациясын арттыруға қабілетті деп саналады.
Сиролимус: флуконазол CYP3A4 изоферменті мен Р-гликопротеиннің бәсеңдеуі арқылы сиролимус метаболизмінің тежелуіне байланысты қан плазмасындағы сиролимус концентрациясын жоғарылатады. Бұл біріктірілім емдік әсердің концентрациясы мен айқындылығына байланысты сиролимус дозасын түзету жағдайында қолданылуы мүмкін.
Такролимус: флуконазол қан сарысуындағы такролимус концентрациясын ішекте CYP3A4 ферментімен такролимус алмасуын тежеу арқылы пероральді қолданғанда 5 есе арттыруға қабілетті. Такролимусты вена ішіне қолданғанда фармакокинетикада айтарлықтай өзгерістер байқалмады. Қан сарысуындағы такролимус концентрациясының жоғарылауы нефроуыттылықтың дамуымен байланысты болды. Такролимустың дозасын ішке қабылдаған кезде оның қандағы концентрациясына байланысты азайту керек.
Лозартан: флуконазол лозартанның метаболизмін лозартан қабылдаған кезде ангиотензин-II рецепторларының антагонизміне байланысты әсерлердің көпшілігіне жауап беретін оның белсенді метаболитіне (E-3174) дейін тежейді. Емдеудің барлық кезеңінде пациенттерде артериялық қысымды тұрақты бақылау ұсынылады.
Луразидон: флуконазол сияқты CYP3A4 орташа тежегіштері қан плазмасындағы луразидон концентрациясын жоғарылатуы мүмкін. Егер бір мезгілде қолдануды болдырмау мүмкін болмаса, луразидонды медициналық қолдану жөніндегі нұсқаулықта көрсетілгендей луразидон дозасын азайту керек.
Метадон: флуконазол қан сарысуындағы метадон концентрациясын арттыруға қабілетті. Метадон дозасын түзету қажет болуы мүмкін.
Қабынуға қарсы стероидты емес препараттар (ҚҚСП): Флуконазолмен бір мезгілде қолданғанда флурбипрофеннің Cmax және AUC, тек флурбипрофенді қолданудағы ұқсас көрсеткіштермен салыстырғанда тиісінше 23% және 81% - ға жоғарылады. Осыған ұқсас, флуконазол мен рацемиялық ибупрофенді (400 мг дозада) бір мезгілде қолданғанда, фармакологиялық белсенді изомер [S-(+)-ибупрофен] Cmax және AUC тек рацемиялық ибупрофенді қолданудағы ұқсас көрсеткіштермен салыстырғанда сәйкесінше 15% және 82% - ға артты. Мақсатты зерттеулердің болмағанына қарамастан, флуконазол CYP2C9 изоферментімен (мысалы, напроксен, лорноксикам, мелоксикам, диклофенак) метаболизденетін басқа ҚҚСП-дың жүйелік экспозициясын арттыруға қабілетті екені белгілі. Осы препараттарды бірлесіп қолданған жағдайда ҚҚСД қабылдаумен байланысты жағымсыз реакциялар мен уытты көріністеулерді анықтау мақсатында жиі мониторинг жүргізу ұсынылады. ҚҚСП дозасын түзету қажет болуы мүмкін.
Фенитоин: флуконазол бауырдағы фенитоин метаболизмін тежейді. Флуконазолды 200 мг дозада және фенитоинді 250 мг вена ішіне бір мезгілде бірнеше рет қолдану фенитоин AUC24 және Cmin сәйкесінше 75% және 128%-ға өсуіне әкелді. Осы дәрілік препараттарды бір мезгілде қолданғанда фенитоиннің уытты әсерінің дамуын болдырмау үшін қан плазмасындағы фенитоин концентрациясын бақылау қажет.
Преднизон: үш айлық емдеу курсынан кейін флуконазолды қабылдауды тоқтату аясында бауыр трансплантациясынан кейін пациентте бүйрек үсті безі қыртысының жедел жеткіліксіздігінің дамуы туралы хабарлама бар. Флуконазолмен емдеуді тоқтату преднизон метаболизмінің жоғарылауына әкеліп, CYP3A4 изоферментінің белсенділігін арттыруы мүмкін. Преднизон мен флуконазолмен ұзақ уақыт біріктірілген ем қабылдайтын пациенттер бүйрек үсті безі қыртысының жеткіліксіздігін анықтау мақсатында флуконазолды қабылдауды тоқтатқан кезде мұқият медициналық бақылауда болуы тиіс.
Рифабутин: флуконазол нәтижесінде рифабутин AUC 80% дейін артатын қан сарысуындағы рифабутин концентрациясын жоғарылатады. Флуконазол мен рифабутинді бір мезгілде қолданғанда увеит жағдайлары сипатталған. Дәрілік препараттардың осы біріктірілімін қолданған кезде рифабутин уытты әсерінің симптомдарын ескеру қажет.
Саквинавир: флуконазол бауырдағы саквинавир метаболизмін CYP3A4 изоферментімен тежеу және P-гликопротеинді тежеу арқылы саквинавирдің AUC және Cmax деңгейін сәйкесінше шамамен 50% және 55% арттырады. Флуконазол мен саквинавир/ритонавирдің өзара әрекеттесуі зерттелмеген, ол анағұрлым айқын сипатқа ие болуы мүмкін. Саквинавир дозасын түзету қажет болуы мүмкін.
Сульфонилмочевина препараттары: дені сау еріктілерді қамтитын зерттеулер флуконазолды сульфонилмочевинаның пероральді туындыларымен (мысалы, хлорпропамид, глибенкламид, глипизид, толбутамид) бір мезгілде қолдану олардың жартылай шығарылу кезеңінің ұзаруына әкелетінін көрсетті. Флуконазолмен бір мезгілде қолданғанда қандағы глюкоза деңгейін үнемі бақылау және қажет болған жағдайда сульфонилмочевина препараттарының дозасын уақтылы төмендету қажет.
Теофиллин: 14 күн ішінде флуконазолды 200 мг дозада қабылдағанда дәрілік өзара әрекеттесудің плацебо-бақыланатын зерттеуінде теофиллиннің плазмалық клиренсінің орташа жылдамдығы 18% - ға төмендеді. Теофиллинді жоғары дозада қолданатын немесе теофиллиннің уытты әсерінің даму қаупі жоғары пациенттерге флуконазол тағайындаған кезде теофиллиннің артық дозалану симптомдарының пайда болуын бақылау қажет. Уыттылық белгілері пайда болған кезде, емдеуді түзету керек.
Тофацитиниб: тофацитиниб экспозициясы CYP3A4 изоферментінің орташа тежегіштері және CYP2C19 изоферментінің күшті тежегіштері (мысалы, флуконазол) болып табылатын дәрілік препараттармен бір мезгілде қолданғанда артады. Сондықтан осы препараттармен бірге қолданған кезде тофацитиниб дозасын тәулігіне бір рет 5 мг дейін төмендету ұсынылады.
Толваптан: Толваптан экспозициясы толваптанды, CYP3A4 субстратын және флуконазолды, CYP3A4 орташа тежегішін бірге қолданғанда айтарлықтай (AUC 200% - ға; Cmax 80% - ға) артады. Бұл ретте диурездің жоғарылауы, дегидратация және жедел бүйрек жеткіліксіздігі сияқты жағымсыз құбылыстардың даму жиілігінің айтарлықтай жоғарылау қаупі болады. Осы препараттарды бір мезгілде қолдану кезінде толваптанды медициналық қолдану жөніндегі нұсқаулықтағы ұсынымдарға сәйкес толваптан дозасын азайту керек және толвапанды қабылдауға байланысты кез келген ұқсас реакциялардың бар-жоғын анықтау үшін пациент жағдайын мұқият бақылау қажет.
Қабіршөп алкалоидтары: мақсатты зерттеулердің болмауына қарамастан, флуконазол қан плазмасындағы қабіршөп алкалоидтарының концентрациясын жоғарылатуға қабілетті (мысалы, винкристиннің және винбластиннің) және осылайша CYP3A4 изоферментінің тежелуіне байланысты болуы мүмкін нейроуыттылықтың дамуына әкеледі деп саналады
А дәрумені: орталық жүйке жүйесі (ОЖЖ) тарапынан трансретиной қышқылы (А дәруменінің қышқыл түрі) мен флуконазолды тоқтатқаннан кейін әсері жоғалып кеткен флуконазолды бір мезгілде қолданған кезде мидың жалған ісіктері түрінде жағымсыз реакциялардың дамуының бір жағдайы туралы хабарлама бар. Бұл біріктірілімді қолдануға болады, бірақ ОЖЖ тарапынан жағымсыз реакциялардың пайда болу мүмкіндігін ескеру қажет.
Вориконазол (CYP2C9, CYP2C19 және CYP3A4 тежегіші): вориконазолды (бірінші күні әр 12 сағат сайын 400 мг, содан кейін 2,5 күн ішінде әр 12 сағат сайын 200 мг) және флуконазолды (бірінші күні 400 мг, содан кейін 4 күн ішінде әр 24 сағат сайын 200 мг) бір мезгілде пероральді қолдану ер жынысты 8 дені сау еріктілерде вориконазол Смах және AUC орташа есеппен 57% (90% сенімділік аралығы (СА): 20%, 107%) және 79%-ға (90% СА: 40%, 128%) жоғарылауына әкелді. Вориконазол мен флуконазолды қолдану дозасы және/немесе жиілігін төмендету осы әсерді жоюға әкеліп-әкелмейтіні анықталған жоқ. Вориконазолды флуконазолмен бірге қолданған кезде вориконазолды қолданумен байланысты жағымсыз реакциялардың пайда болуын анықтау үшін пациенттердің жағдайын бақылау ұсынылады.
Зидовудин: пероральді қолданғанда флуконазол зидовудин клиренсін шамамен 45% төмендетеді және зидовудиннің Смах және AUC деңгейін сәйкесінше 84% және 74% жоғарылатады. Сонымен қатар, флуконазолмен бір мезгілде қолданғанда зидовудиннің жартылай шығарылу кезеңінің шамамен 128% - ға ұзаруы байқалды. Дәрілік препараттардың осындай біріктірілімін қабылдайтын пациенттер зидовудинді қолданумен байланысты жағымсыз реакцияларды анықтау мақсатында бақылауда болуы тиіс. Қажет болған кездне зидовудин дозасын төмендетуге болады.
Азитромицин: азитромицинді 1200 мг дозада бір рет қабылдаудың 800 мг дозадағы флуконазолды бір рет қолдану кезіндегі оның фармакокинетикасына әсерін, сондай-ақ флуконазолдың азитромицин фармакокинетикасына әсерін анықтау үшін 18 дені сау еріктілердің қатысуымен ашық, рандомизацияланған, үш жақты айқаспалы-зерттеу жүргізілді. Флуконазол мен азитромицин арасында маңызды фармакокинетикалық өзара әрекеттесу анықталған жоқ.
Пероральді контрацептивтер: флуконазолды бірнеше рет қолдану аясында біріктірілген пероральді контрацептивті қолданудың екі фармакокинетикалық зерттеуі жүргізілді. Флуконазолды 50 мг дозада қолданғанда гормондар деңгейіне айтарлықтай әсер болмады, бірақ флуконазолды күнделікті 200 мг дозада қолданғанда этинилэстрадиол және левоноргестрел AUC тиісінше 40% және 24% - ға өсті. Осылайша, флуконазолды көрсетілген дозаларда бірнеше рет қолдану біріктірілген пероральді контрацептивті препараттардың тиімділігіне әсер етуі екіталай.